گروهی از دانشمندان 5 میمون را در قفسی قرار دادند.
در وسط قفس یک نردبان و بالای نردبان دسته ای موز گذاشتند.
هر زمانی که میمونی بالای نردبان می رفت تا موزها را بردارد، دانشمندان بر روی سایر میمون ها آب سرد می پاشیدند.
پس از مدتی هر وقت که میمونی بالای نردبان می رفت سایرین او را کتک می زدند.
مدتی بعد هیچ میمونی علی رغم وسوسه ای که داشت جرات بالا رفتن از نردبان را به خود نمی داد.
دانشمندان تصمیم گرفتند که یکی از میمون ها را بردارند و با یک میمون جدید جایگزین کنند. اولین کاری که این میمون جدید انجام داد این بود که سعی کرد تا بالای نردبان برود، که بلافاصله توسط سایرین مورد ضرب قرار گرفت.
پس از چندبار کتک خوردن میمون جدید با این که نمی دانست چرا، اما یاد گرفت که بالای نردبان نرود.
میمون دومی جایگزین گردید و همان اتفاق تکرار شد. میمون جدید اول هم در کتک زدن میمون جدید دوم شرکت میکرد. سومین میمون هم جایگزین شد و دوباره همان اتفاق (کتک خوردن) تکرار گردید.
به همین ترتیب چهارمین و پنجمین میمون نیز عوض شدند.
آن چیزی که باقی مانده بود گروهی متشکل از 5 میمون بوده که با این که هیچ گاه آب سردی بر روی آن ها پاشیده نشده بود، میمونی را که بالای نردبان می رفت را کتک می زدند.
اگر امکان داشت که از میمون ها بپرسند که چرا میمونی که بالای نردبان می رود را کتک می زنند شرط خواهیم بست که جواب آن ها این خواهد بود:
من نمی دانم، این رسم ماست. همه این کارو میکنن.
این جواب به نظر شما آشنا نمی آید؟!
اين جغرافیا نیست که جهان سومی بودن را تعیین می کند...! آدمها هستند که آن را می سازند! جهان سوم جا نیست، شخص است. جهان سوم منم، جهان سوم تویی، جهان سوم طرز تفکر ماست، نه آن مرزهایی که داخلش زندگی می کنیم! جهان سوم جاییست که درآمد یک دعا ...ویس از یک برنامه نویس بیشتر است. جهان سوم جاییست که مردمش جهان سومی فکر میکنند جهان سوم جایی است که بسیاری ازمردمانش با يک عطسه از هدف خود دست ميکشند...
یک ساعت تفکر مثبت بهتر از70 سال عبادت از روی عادت !