من؟ من دوستش داشتم! همه داشتند...
استثنا نداشت! هرکسی که او را می شناخت، دوستش داشت...
انگار یک راست از وسطِ قصه ها آمده بود؛ مهربان، سر به زیر، قد بلند، چهارشانه، درس خوان، مودب، به موقعش جسور، به موقعش آرام...
اصلا همه ی خوبی ها دنیا انگار خلاصه شده بود در او! خاطرخواه زیاد داشت، من هم یکیش!
توی دانشگاه که راه می رفت نگاهِ همه به او بود، من هم یکیش!
همه می دانستند که جامع الحسنات است، که ورزشکار است، که هنرمند است، که از این جا تا خانه ی خدا جذاب است، من هم یکیش!
من؟ من از آن ها بودم که همیشه سرش توی کتاب است و یک پایش توی نشریه هاست و یک پایش توی فلان کلاس و بیسار همایش علمی و این بیمارستان و آن کارآموزی و شبِ شعر و چنین و چنان! زندگانیم روی برنامه نبود زیاد، همه چیزم "دِلی" بود،  از آن هایی نبودم که حرفِ کسی برایم بُرو داشته باشد، "هرچه پیش آید خوش آید" طور روزِگار می گذراندم برای خودم!
جذابیت خاصی نداشتم، یک آدم معمولی بودم، مثل خیلی از آدم های معمولیِ دیگر! زیاد سرِ خودم ول معطل نبودم، می دانستم با آن مقنعه ی همیشه ی خدا کج و لباس های خاک و خُلی، نمی شود لوند بود و دلبری کرد و دل بُرد...
اما شد!
زد و شاهزاده ی سوار بر اسبِ سفیدِ قصه ی ما، از بین همه ی آن هایی که لوند بودند و دلبری کردن می دانستند و مقنعه شان همیشه ی خدا تا بیخ گوششان کج نبود و خاک و خُلی نبودند، عاشقِ من شد! عاشقِ چه چیزِ من؟ نمی دانستم...
خودش می گفت دیوانه ی سادگیم شده است، همین که معمولی ام، بی آلایشم، ساده ام، پاکم، خوبم، همین که مثل هیچ کسِ دیگری نیستم...
وَ چه از این بهتر؟ چه از این بالاتر؟
هیچ!
روزهای اول را...
یادش بخیر! همه چیز خوب بود، راضی بودم، خوشبخت بودم، دیوانه بودم، عاشق بودم، کور بودم، کور بودم، کور بودم...
اما کم کم اوضاع فرق کرد؛ کم کم همه چیز عوض شد...
از دور همه چیز بر وفقِ مراد بود،
از آن فاصله، از نزدیک اما، داستان یک جورِ دیگر بود!
به هم نمی آمدیم...
او اهل سوال و جواب کردن بود، اهل حساب پس گرفتن، اهل محاکمه کردن، قضاوت کردن ، حکم دادن، مجازات کردن...
من نبودم؛
من بودم و جرئتِ آزمون و خطا...
امر و نهی کردن توی خونش بود، چنین بخند، چنان گریه کن، چنین باش، چنان نباش...
نمی شد؛ من حساب و کتاب کردن بلد نبودم!
می خواست مثلِ خودش بشوم، بی نقص، جذاب، خواستنی، اهلِ هنر، اهلِ معاشرت...
نمی توانستم؛
من همین بودم، همین آدم معمولیِ همیشگی...
به خودمان که آمدیم، در ورایِ بگو مگوها و اختلافاتِ بی پایانِ همیشگی و جر و بحث های بی پایان، تمام شده بودیم برای هم ! دیگر نه میانمان احساسی بود، و نه احترامی...
دیر فهمیدیم اما فرق داشتیم، زمین تا آسمان! به هم نمی آمدیم، حتی یک ذره...
آواز دُهُل بودیم و از دور شنیدنمان برای هم خوش بود!
خوب بود، بد نبودم، اما نه برای هم، اما نه کنارِ هم...
هرچه بود گذشت؛ بعدتر ها یکی را پیدا کردم که شبیهِ خودم باشد، ساده، معمولی، بی حساب و کتاب عاشق، بی حد و مرز دیوانه، با خنده ها و گریه های بی پروایِ از تهِ دل و لباس های خاکی و کج و کوله...
او هم لابد یکی را پیدا کرده بود که مثل خودش همه چیز تمام و بی عیب و نقص باشد...
مهم نیست!
در نهایت اما فهمیدم گاهی وقت ها رویای بعضی چیزها از واقعیتشان زیباتر است...
مثل او که خواستنش دلچسب تر از داشتنش بود!
فهمیدم بعضی آدم ها فقط از فاصله ی دور خوبند، از فاصله ی خیلی خیلی دور!