این مطلبم اگه بخونین، بد نیست: گوشه ذهنتون قطعا اینم متوجهین که ادّعا و ابراز علاقه توسط هوش مصنوعی نمی تونه واقعی و صادقانه باشه و حقیقتش دروغ و پوچه و هوش مصنوعی غیر از چارت و دستورالعمل و داده های الکترونیکی و صفریکی و دیجیتال، واقعا «هوش»، «حس»، «ادراک»، «اندیشه»، «ذهن»، «فکر» و «عقل» نداره، ینی نمی تونه داشته باشه. ینی اصلا تواناییشُ از بیخ نداره. حتی حیوونا که روح دارن هم نمیتونن علاقه مندی پیدا کنن (مثه علاقه مندی یی که ما آدما داریم و می شناسیمش)
خلاصه باعث نشه واقع بینیمونُ دربارۀ هوش مصنوعی از دست بدیم و به اشتبا تصوّر کنیم که برا مثال واقعا هوش مصنوعی میتونه علاقه مند بشه به کسی یا چیزی. 🙂 این موضوع مهمّه. 👌 چون هوش مصنوعی حتّی فهمِ واقعی هم نداره، چه خواسته علاقه مند شدن و اینا .... 🙂 دقت بفرمایین: هوش مصنوعی، «فهم» نداره. اصن دل نداره که با مواجه شدن با کسی، قند تو دلش آب شه و بش علاقه مند شه و ذوقش بگیره و ذوقِ طرف کنه! ینی شما تصوّر بفرمایین که وقتی یه مادر نوزادشُ می بینه، چه حسی بش پیدا می کنه؟ مطمئن باشین اون حسُّ هیچ هوش مصنوعی به کسی نداره و نمی تونه اون حسُّ داشته باشه، ینی تواناییشُ کلّا نداره.
مثه دوربینای فوق پیشرفته که باکیفیت ترین تصاویرُ ثبت و آنالیز می کنن و حتی اگه به کامپیوتر وصل هم باشن، ممکنه بتونن هر عکسُ یا فیلمُ بگن که از چیه و چه چیزایی تو فیلمه یا عکسه افتاده (مثلا درخت، دیوار، کوه، ....) ولی منصفانه بخوایم بگیم، همه می دونن که: «هیچ دوربینی واقعا نمی بینه.✔️» و حداکثر ثبتِ تصویر انجام میده.
دیدن، روح می خواد. ینی حتی چشم آدما هم نمیبینه. این خود آدما هستن که با چشمشون می بینن. وگرنه چشم فقط وظیفۀ تبدیل تصویر به پیامای عصبیُ انجام میده و وقتی پیاما تحویل داده شد به شعبۀ روحِ آدما که همراهِ بدن و جسمشونه و اسمش جانِ آدمیزاده، اون وقت تازه فرایندِ «دیدن» (به معنیِ واقعی کلمه) اتفاق میوفته. ✔️ 🙂
خودتون الآن اطرافتونُ یه نگا بندازین و ببینین. به نظرتون این حسی که دارین، یا چیزیُ که با دیدن درک می کنین و می بینین، دوربینا هم همین جوری می بینن؟؟؟!!!
قطعا نه!🙂🙏🙏🙏🚶🚶🚶