بچه که بودم همسایه ای داشتیم که هر روز و هر ساعت، پای تشت رخت بود . هر وقت او را می دیدی چمباتمه زده بود کنار یک تشت پر از رخت چرک، چنگ می زد و می سابید.
حتی الان که می خواهم او را در ذهنم بیاورم، بدون آن تشت پر رخت و دست هایی که یا از سایش یا از سرما سرخ بودند نمیتوانم تصور کنم.

او مقاوم ترینِ اهل کوچه بود در برابر خرید ماشین لباسشویی.

زنِ کم حرفی بود، ولی یک روز، سرِ درد دل را با مادرم باز کرد
می گفت بچه که بوده یک روز معلم درویش مسلکِ ده، از بچه ها می خواهد که آرزوهایشان را روی کاغذ بنویسند و به رودی بسپارند که از میان روستا می گذشته .
دخترکان و پسرکان سرخوش و سرحال کاغذهای بُعد و حجم گرفته از آرزوهای رنگی را می اندازند توی آب و توی راه برگشت به مدرسه ، پسرکی را می بینند که در بالادست دارد به آب می .....شد.

دخترک به خانه می رود و ماجرای کاغذ آرزوها و پسرک شا#_ شو را برای مادرش تعریف می کند و مادر می گوید: "پس دیگه آرزوهاتون نمیشه دیگه، نجس شد، رفت!"

و همین، همین جمله ی ساده ی شاید از سرِ شوخی می شود ملکه ی ذهن دختر:

"نمیشه دیگه..."

بقیه ی بچه ها که مادرشان ش#_ ش پسربچه را برایشان تعبیر به شَر نکرده بود از فردا منتظر تحقق آرزو ها بودند و فقط او بود که "نمی شود که نمیشود، نشد که بشود" شده بود ملکه ذهنش.

بعد از آن خودش را زنجیر کرده بود به تشت رخت. به دور باطلِ لباس چرک، شستن، آب کشیدن، پهن کردن و باز لباس چرک... به نفرین سیزیف.

می گفت وقتی رخت می شوید به چیزی فکر نمی کند و وقتی نمی شوید قابلیت این را دارد که هر اتفاق حتی کمی بدی را ببرد پیوند بزند به شلوار پایین کشیده ی آن پسربچه بر آرزوهایش و می تواند به هر اتفاق خوبی شک کند که از کجایش قرار است زردآب ش#_ش بیرون بزند!

هیچ کس به او تشت رخت را تحمیل نکرده بود، اما حدس می زنم بچه هایش را تشویق می کرد خودشان را توی گِل بپلکانند تا مادرشان بتواند هرچه بیشتر پناه ببرد به امنیت تشت رخت، به امنیت روزمرِگی و روزمرگی.

ما کاغذ آرزوهایمان را می دهیم به آب و وقتی این کار را می کنیم خوشحال و سرخوش و پراُمیدیم.

می دانم، می دانم گاهی در "بالادست" پسرکی می #_اشد به آن، ولی این دست خودمان است که چقدر جدی اش بگیریم. آرزوها به تعویق می افتند، ولی بیات نمی شوند، نباید بگذاریم که بشوند.

مراقب باشیم چه چیزهایی را برای خودمان حجت تمام در نظر می گیریم.

"امید" هیچ جوره نجس نمی شود، چیزهایی هست که هر روز و هر ساعت آن را تطهیر می کنند.