پرده رو که کنار زدم
گرگ و میشِ غروب بود
چند ساعتی بود که خوابیده بودم
اونم به زور دیازپام و هزار تا قرص و کو.... و زهر مار
ی شبِ طولانی هم انتظارمو میکشید
ی شبی که عین شبای قبل پر از کابوس و ترس از تنهایی بود
آروم آروم هوا تاریک شد
دردای منم سر باز کردن
چراغای توی خیابون هم کم کم روشن شد
پرده رو تا اخر کنار زدم و رفتم سمت صندلی
رو ی پایه چرخوندمشو روشو کردم به سمت دیوار بالای شومینه
کلی عکس از خنده هاش
از بودنش
از شیرین کاریاش
نمیدونم تو این خونه چی انقدر اذیتش میکرد که یهو چمدون جمع نکرده رفت و دیگه برنگشت
نمیدونم شاید عین تو فیلما عکسارو نبرد ،آتیششون نزد تا همیشه جلو چشمام باشه و یادش بیوفتم
انگار میخواست انتقام بگیره
د لامصب این چه عذابیه
این چه حکمیه که با منطق خودت
قاضی شدی و منو محکوم کردی به این شبای بدون تو
با بوی تو
با یاد تو..؟؟
پاکت سیگارت هنوز گوشه ی اوپن روی کتابِ رمان مورد علاقه ت مونده
رمانی که هیچوقت پایانشو نخوندی
نمیدونم حس میکنم پایان اون رمان زندگی خودمون بود که داشتی تمومش میکردی
گاهی وقتا فکر میکنم هنوز تو این خونه ای
گاهی وقتا عین دیوونه ها صدات میکنم
بعد از رفتنت تنها چراغی که روشن شد
همون چراغ آباژور گوشه ی پذیرایی بود
که رو مبل کنارش لم میدادی و شروع میکردی به خوندن کتابات
ترس من از تنهایی نیست
ترس من از تاریکی نیست
ترس من از نبودنت بود
از اون چیزی که سالها ازش ترسیدمو سرم اومد
بیخیال
خواستم بگم
همه چیز توی این خونه هنوزم بوی تورو میده
من هستم
صندلی هست
فنجون قهوه و سیگار
و ی شب که معلوم نیست کِی صبح میشه