سِرجون بن منصور رومی که اصالتا اهل شام، حیله گر و منفعت طلب بود. سرجون در واقع غلام معاویه و کاتب او و پسرش یزید و عبدالملک بود. او مسیحی بود و به وی «سرحه» گفته می شد. سرجون کلیسایی در بیرون «باب فرادیس» داشت که پس از فتح دمشق برایش ساخته شده بود.
به جرات می توان گفت نخستین سنگ بنای واقعه عاشور را رقم زد
وی همدم یزید در میگساری بود و او بود که وقتی خبر مسلم بن عقیل به یزید رسید به یزید توصیه کرد ابن زیاد را بر کوفه بگمارد.

سَرْجون بن مَنْصور رومی (درگذشته 86ق)، از مشاوران معاویه بن ابی سفیان و یزید بن معاویه، زمانی که کوفیان با مسلم بن عقیل بیعت کردند یزید با نظر او عبیدالله بن زیاد را برای سرکوب آنان به حکومت کوفه گماشت.

سرجون کاتب بنی امیه تا زمان عبدالملک بن مروان بود. عبدالملک او را سرپرست تمام دیوان های عرب و عجم قرار داد و چون از دنیا رفت منصب «کتابت» به عرب های مسلمان رسید.

سرجون تقریبا نیم قرن یعنی بیش از 50 سال مسئولیت های ویژه ای در دربار اموی داشت و شخصیتی بسیار نزدیک به یزید شناخته می شد؛ به گونه ای که گفته می شود یزید بدون اذن او کاری انجام نمی داد.

پدر سرجون یعنی منصور نیز در دوران مختلف قبل از اسلام حاکم و اسقف شام بوده است و بنابر گفته سهیل طقوش در کتاب «تاریخ الخلفاء الراشدین، الفتوحات و الإنجازات السیاسیة» منصور بن سرجون مسئول گفت وگوی صلح با خالد بن ولید بود که به موجب این گفت وگوها شهر دمشق بدون درگیری در سال 635میلادی فتح گردید.

سرجون که از دوران معاویه به عنوان مسئول دیوان، کاتب و مشاور او در دربار حضور داشت در زمان یزید به عنوان دوست، هم پیاله، مشاور و همکاره او فعالیت می کرد.

سرجون پس از درگذشت معاویه، در دربار یزید بن معاویه نقش داشت. برخی معتقدند که وی و اَخطل نصرانی از ندیمان یزید به هنگام شُرب خمر بوده اند. هنگامی که شیعیان کوفه با مسلم بن عقیل بیعت کردند یزید با سرجون مشورت کرد و با نظر او ابن زیاد را برای سرکوب نهضت کوفیان به حکومت کوفه گماشت. سرجون، عهدنامه ای از معاویه به یزید نشان داد و گفت: «معاویه در حال مرگ، این نامه را نوشت که اگر در کوفه شورشی صورت گرفت، عبیدالله بن زیاد مامور آنجا شود.»