جایی از زندگی، دقیقا در آستانه ی سخت ترین مسیرها، نگاهی به اطرافت می کنی و می بینی که هیچ کس را کنارت نداری! که خودت مانده ای و خودت... به خاطر می آوری مسیرهای هموار را که دیگران کنارت بودند و حالا که به قسمت های سخت رسیده ای، هیچ کس نیست.
باخودت به نتیجه ای می رسی: که آدم ها رفیق روزهای آسایش اند و این طبیعتشان است، نه گناهشان و این تویی که نباید جز در زمان شادی و آرامشت به حضور و دلگرمی شان دل خوش باشی، این تویی که نباید جز توان خودت روی توان انسان دیگری حساب کنی، این تویی که باید تنها به خودت امید ببندی و تنها به خودت تکیه کنی.
تو دو انتخاب پیش رو داری؛ یا به توانمندی خودت شک می کنی، برمی گردی و دنبال مسیرهای ساده می گردی و هم پای دیگران و بدون دغدغه گام برمی داری،
یا دستانت را محکم مشت می کنی، نفس عمیقی می کشی و با تمام توانت به پیش می روی و باکی از تنها ماندن و زمین خوردن و افتادن نداری.
در هر دو صورت به مقصد می رسی اما مقصدی که پشت مسیرهای هموار هست، نشان شده ی اکثر آدم هاست و مقصدی که پشت مسیرهای صعب العبورهست؛ دنج است و بکر است و دست نیافتنی...
من همیشه مسیرهای سخت را انتخاب می کنم، مسیری که انتخاب هرکس نیست. تا به مقصد که رسیدم، در ارتفاعی خلوت و بعید، خستگی ام را بتکانم و به آدم ها نگاه کنم که چه ساده از مسیرهای هموار، به مقصد می رسند.
من فکر می کنم رفتنِ راهی که دیگران نرفته اند، لذت عجیبی دارد، هرچند برایش تاوان سنگینی پرداخته باشی...
نرگس صرافیان طوفان