پُستِ این متنُ که گردآوری شوده ست روزایی که تازه اینجا اومده بودم تو تاپیک احسان فرستاده بودم.

الآن یه تاپیک خرجش می کنم:

«عشق، مقصودِ هستیست.»

نمی بینی اثرِ «دورت بگردم» از کوچکترین چیزای دنیا تا بزرگترینشون دیده میشه؟

خبر نداری که الکترون تا وقتی هست، دور هستۀ اتم می گرده؟ و همۀ سیاره های منظومه ها دور مرکز منظومه شون می گردن و ستاره های کهکشان ها هم دور هستۀ کهکشان می گردن؟
فکر میکنی تصادفی این جوریه؟

اگه اسم این «دورت بگردم»ها عشق نیست و اگه سازندۀ این دستگاه نشونۀ عشقُ در همه جای هستی قرار نداده، پس اسمش چیه؟

بی عشق زیستن را، جز نیستی چه نام است؟

شیخ بهایی سرودن:
هر که نبوَد مبتلای ماهرو
اسم او از لوح انسانی بشو

سینهٔ خالی زِ مِهرِ گلرُخان
کهنه انبانی بوَد پر استخوان

سینه، گر خالی زِ معشوقی بوَد
سینه نبوَد، کهنه صندوقی بوَد

دل، که فارغ شد زِ مهر آن نگار
سنگ استنجای شیطانش شمار

«سینۀ خود را برو صد چاک کن
دل از این آلودگیها پاک کن»

🙂

و جای دیگه سرودن:
تا کِی به تمنّای وِصالِ تو یگانه
اشکم شوَد از هر مژه چون سیل روانه
خواهد به سر آید، شب هجران تو یا نه؟
.....
ماها چی؟ (خودمُ میگم) مُرده و خاک موندیم. 😓