آمدی یک شبی درون دلم
مثلِ فصل بهار، روییدی
پیچیکانه! به دور اندامم
تاب خوردی و بعد پیچیدی

مثل خورشید،پشت پلکِ افق
محو کردی شبانه هایم را
زنده کردی دوباره با دستت
پیکرِ سردِ شانه هایم را

دیدم آن شب میان آغوشم
آسمان داشت دلبری میکرد
شاخه ی کوچکی از اندامت
با گلستان برابری میکرد

رویِ پلکِ ترانه های شبم
دانه دانه ستاره می بارید
از نگاهِ پر از شراره ی ماه
با تبسم، اشاره می بارید!!

صبح دیدم که نیستی اینجا
آسمانم بدون خورشید است
دست هایم هنوز می لرزد
تک درختِ دلم همان بید است

صبح دیدم که باز تنهایم
زد خزان و دوباره پژمردم
بالهایم شکست و زخمی شد
با همه هستی ام زمین خوردم

کاشکی جای دستهای نسیم
علت رقص مویِ تو بودم
تو گل یاسِ نو بهاری و من
مست از عطر و بوی تو بودم

کاش میشد که چید از باغت
غنچه ی فصلِ نو بهاران را
لحظه ای مست و عاشقانه چشید
طعمِ آغوش زیر باران را

کاشکی با تو هم قدم بودم تا جهان زیر گامهایم بود بوسه ام طعمِ بوسه ات را داشت آسمان هم به زیر پایم بود نیستی، خسته ای پریشانم مانده ام روی دستهای خودم می کشم دست، جای دستانت روی چشمان و گونه های خودم آهِ سردی فشرده قلبم را با خیالت دلم مچاله شده زخم سنگین و خانمان سوزی بر تن و پیکرم حواله شده زیر بارانِ عشقِ تو خیسم نیستی و به عشق شک دارم شیشه ای صاف و ساده ام اما بر تنم جای صد ترک دارم آه ای بغض لعنتی بشکن لااقل لحظه ای رهایم کن راضی ام من به اندکی از تو گاه گاهی بیا صدایم کن