یاد دارم در حیاط خانه مان گلخانه بود
چهچه بلبل میان شاخه ها مستانه بود

یاد دارم گیوه های پیر بابا را هنوز
توی دکان، با درفشش وصله می زد پینه دوز

پیر بابامان که دستش تیک لرزیدن نداشت
چشم هایش تیز بود و مشکل دیدن نداشت

قامتش مانند سرو و گام هایش پر غرور
مهربان، باحوصله، هم گرم بود و هم صبور

مرد دانش بود و مرد علم بود و باسواد
توی خانه بود او، سرمشق بابا آب داد

پیر بابا دستهایش بوی نان تازه داشت
در درون سینه اش دریای بی اندازه داشت

یاد دارم سکه های عیدی اش را، یک قَران
یک قَرانی خرج درس و مشق می شد، آن زمان

آن زمان ها پولمان شاخ جهان را می شکست
مثل تیری بود در چشم حسودان می نشست

جیب های پیر بابا از تراول پر نبود
توی جیبش عطر بیک و عنبر و کندُر نبود

دستهایش بوی دشت و بوی شالیزار داشت
پیر بود اما وجودش برکت بسیار داشت

در زمانِ پیر بابامان که اینترنت نبود
گرد سوز زندگی را، وحشت پت پت نبود

حالمان خوش بود و دل هامان پراز نور امید
تا که بر درگاه خانه پیر بابا می رسید

پیربابا رفت و حال زندگی مان شد خراب
آرزوهامان شده دل خوش کُنک، مثل سراب

روز و شب سگ دو زدنهامان ندارد برکتی
آخرش دق می کنیم از دست غُرهای کتی تف براین احوال دنیا تف براین حال خراب دل خوشی هامان شده مثل حبابی روی آب