یه دوستی داشتم، هر وقت حالشو می پرسیدم، اگه حالش خوب نبود، می گفت: «شبم!» 
می گفتم: «شب دیگه چیه؟!» 
می گفت: «یعنی دلم تاریکه، اما آروم. مثل ستاره ها، که تو تاریکی می درخشن، اما تو دل شب گم می شن. به همه لبخند می زنم، که کسی نفهمه چه مرگمه.» 

الان که فکر می کنم، می بینم خیلی حرفش سنگین تر از اون چیزیه که اون موقع می فهمیدم. اون موقع فقط یه جواب عجیب غریب می شنیدم و می خندیدم. اما الان، انگار خودم شدم همون شب! 
فرقش اینه که نمی دونم دقیقاً چرا. یه چیزی تو دلم سنگینی می کنه. یه بغضی که نمی ترکه، یه حسی که نمی شه براش کلمه پیدا کرد. نمی دونم، شاید همون حرفای اون دوستم بوده که حالا تو دل من ریشه کرده. 

می دونی، زندگی عجیبه. یه جایی فکر می کنی که همه چی رو کنترل می کنی، اما یه دفعه می فهمی هیچ چی دست خودت نیست. مثل الان که نمی دونم تو حالت چطوره. نمی دونم شب شدی یا نه، اما می ترسم که نکنه اون تاریکی تو دلت باشه و بخوای همه چی رو قایم کنی. 

فقط می خوام بدونی، اگه شب شدی، اگه دلت تاریکه، نترس از اینکه حرف بزنی. قرار نیست همیشه قوی باشی. ما آدمیم، نه سنگ! گاهی لازمه دل خالی کنیم، حتی اگه هیچ کی نفهمه چی می گیم. حتی اگه فقط سکوت کنیم. 

من اینجام، حتی اگه فاصله ها زیاد باشه. حتی اگه سال ها بگذره. نمی خوام بگم همه چی رو می فهمم، یا می تونم همه غصه هاتو حل کنم، ولی اگه لازم داشتی یکی فقط باشه، خب من هستم. حرف بزن، سکوت کن، داد بزن، یا حتی بخند. مهم نیست چی کار می کنی. مهم اینه که بدونی هیچ وقت تنها نیستی. 

شب بودن هم قشنگه، اما قرار نیست همیشه شب بمونیم. باید یه جایی به خودمون اجازه بدیم که روز باشیم، حتی اگه اون روز پر از ابر باشه، حتی اگه آفتابش داغ باشه. فقط بدون که تو این دنیا، یه دل نگرانِ دلت هست، حتی اگه از دور باشه، حتی اگه هیچ حرفی بینمون رد و بدل نشه.

با توأم ها 😁😜🏃🕳️