به نام دختری که شبیه مترسک نیست، اما همیشه وانمود می کنه چیزی حس نمی کنه...

گاهی حس می کنم روی صحنه ی زندگی، فقط یه نقش تکراری دارم.

نقش کسی که همیشه باید قوی باشه، نخنده زیاد، نرنجه، نپاشه...

نقش دختری که لبخند رو تمرین کرده، بغض رو بلعیده، و جواب همه ی "چی شده؟" هاش یه جمله ی ساده ست:

"هیچی..."

من خسته ام از این همه سکوت.

از این که هر بار خواستم کسی حرف هامو بفهمه، بهم گفتن: "تو زیادی حساسی!"

از این که بودنم فقط وقتی به چشم اومد که نبودم...

بعضیا فقط بهونه ان، نه رفیق.

بلدن نقش دوستو بازی کنن اما وسط صحنه جا می زنن…

و من؟

من موندم با یه عالمه خاطره ی نصفه نیمه…

با قلبی که دیگه نه اعتماد می کنه، نه انتظار داره...

دلم می خواست یکی باشه که بگه:

«بلند حرف نزن، من صدای قلبتو شنیدم…»

ولی انگار دنیا پره از گوش هایی که فقط بلدن بشنون، نه بفهمن...

حالا منم، یه دختر ساکت…

مظلوم…

با دلی پر از حرف های ناگفته و ناشنیدنی

و این دل…

این دل خسته ی من، هنوز هم با تمام زخمش می تپه. نه از روی امید، نه چون چیزی عوض شده… فقط چون مجبور شده عادت کنه به درد کشیدن بی صدا. گاهی فکر می کنم که چقدر از خودم دور شدم… چقدر خندیدم تا کسی اشکم رو نبینه، چقدر سکوت کردم تا کسی فکر نکنه ضعیفم… چقدر خودمو سانسور کردم فقط برای اینکه تو دل کسی جا بشم! اما حالا… حالا دیگه دلم می خواد خودم باشم. با تمام درد، با تمام حرف های ناگفته، با تمام شکست هام… اونی که تو آینه نگاه می کنه، باید «من» باشم، نه یه نقاب که فقط دل بقیه رو به دست بیاره. من یه دخترم… با قلبی پر از احساس، با ذهنی پر از سوال، با نگاهی که دیگه ساده دل نمی بازه… شاید هنوز شب ها بغض کنم، شاید هنوز کسی نباشه که اشکامو ببینه، ولی من زنده ام… و زنده بودن یعنی هنوز هم یه جایی ته قلبم، یه نور کوچیک هست… خیلی کمرنگ، ولی هست. و گاهی همین کم سوترین نور، دلیل ادامه دادنه.