سفر به اعماق ذهن من


آروم راه برو ...! زمین اینجا پر از تله های خطرناکه...تنها چیزی که راهنمای مسیرته منم اما خودم کجام؟ آفرین ! در حال نوشتن این متنم یعنی الان پیشت نیستم که کمکت کنم...پس سعی کن راهتو خوب پیدا کنی بنظرم باید یه چراغ دستی نفتی باخودت میاوردی چون چراغ قوه اینجا جواب نمیده! باید به صداها و چیزهای عجیبی که میبینی عادت کنی و نترسی .. هیس! گوش کن میشنوی؟ صدای شکستن هیزم میاد انگار کمی جلوتر یه خبراییه ...برای خودمم عجیبه این صدا تازه است جدیده تاحالا نداشتمش نمیدونم بگذریم بیا میخوام یه چیز عجیب بهت نشون بدم...دستتو بده بهم ....خب رسیدیم نگاه اونجا اون گوشه یه پیرزن نشسته داره گریه میکنه...نمیدونم کیه سالهاست چهره شو ندیدم! لباس تن اش و نیگاه روش یه سری جملاته که برعکس نوشته شده ! هرچی هم صداش میکنم جواب نمیده فقط گریه میکنه آروم هیچ حرکتی نکن یه وقت عصبانیش نکنی پوست سرش و نیگاه رو به کبودیه موهاش ریخته بهتره بریم نباید تنهاییشو بهم بزنیم ... براش دلسوزی نکن اون هیچ وقت از گریه کردن دست برنمیداره. خب حالا میرسیم به یه ساعت بزرگ قدیمی کل قطعاتش چوبیه نیگاه از قد و قواره ی ماهم بزرگتره ...تعجب نکن که چرا عقربه نداره ...اما همیشه بین ساعت 4 تا 5 صبح زنگ میزنه صداش هم شبیه ناقوس کلیساست هیچ وقتم دلیل زنگ زدنشو نفهمیدم برای همین بهتره ازش بگذریم . آروم راه برو... هیس! اینجا کلاس درسه پشت اون نیمکت ها کسی نیست...اما گچ روی تخته رو ببین داره بیخود و بی جهت نقاشی میکشه یه سریا رو میزاره تو قسمت خوب یه سریا رو هم تو قسمت بد این کلاس درس معلم نداره دانش آموز هم نداره فقط نمیدونم چرا هر سال موقع تولدم یه نیمکت جدید به کلاس اضافه میشه! این مسیر ادامه داره و هر لحظه عجیب تر میشه منتظرم باش