تن فروشی در ایران به دلیل ممنوع بودن و جرم انگاری آن به صورت زیرزمینی وجود دارد. همچنین روسپی گری در ایران می تواند مجازات اعدام داشته باشد. بر پایهٔ اعلام جامعه شناسان، چرایی های روی آوردن زنان به این کار در ایران، شامل فقر، بیکاری، اعتیاد، ازدواج اجباری، زیاده خواهی یا تنوع خواهی از سوی مردان، وجود فضای یأس و ناامیدی در میان جوانان و نبود امکانات برای ازدواج، ازدواج مجدد مردان و جدایی از همسر بوده است. حکومت جمهوری اسلامی متهم است در مکان هایی مانند اطراف امام زاده ها به تجارت ج﷼#ی دختران آسیب دیده در قالب عقد مشغول است.[1]

در دوران پهلوی اول، بخش هایی از شهر نو نیمه ویران گردید و پس از بازسازی، کانون تن فروشان تهران، پایتخت ایران شد.[نیازمند منبع] حکومت وقت ایران، هدف خود را از اجرای چنین طرحی، کنترل تن فروشی در ایران اعلام کرده بود. بهداشت زنان شهر نو بسیار مورد توجه رسانه ها قرار گرفت؛ بر پایهٔ گزارش های منتشر شده، از دید بهداشتی و دریافت خدمات پزشکی، این افراد زیر نظر ادارهٔ کل بهداشت ایران بوده اند و می بایست به صورت هفتگی به درمانگاه می رفتند و آزمایش خون هر شش ماه نیز برایشان در نظر گرفته شده بود.

پس از انقلاب 1357، بسیاری از کارگران ج# س#ی ایران توسط جمهوری اسلامی اعدام شدند، از جمله پری بلنده و اشرف چهارچشم. کم کم تن فروشی در ایران گسترش یافت و به گفتهٔ مهرداد درویش پور، جامعه شناس، «جمهوری اسلامی ایران، در واقع اسلام گرایان سیاسی، از روز نخست با بستن محل تجمع روسپیان در تهران به نام شهرنو و لت و پار کردن آنها سعی کردند این معضل را انکار کنند یا به اصطلاح حذف کنند». وی باور دارد که این کار نه تنها باعث کمتر شدن روسپی گری در این کشور نشد، بلکه باعث شد تا بسیاری از کشورهای دیگر نیز به میزبانان تن فروشی بسیاری از دختران جوان ایرانی تبدیل شوند. از دههٔ 1370، دبی در امارات متحده، به عنوان جایی برای تجارت زنان ایران، آوازه یافت اما از اواخر دههٔ 1380 بود که کشورهای دیگری که در همسایگی ایران هستند، از جمله ترکیه، گرجستان و کردستان عراق به فهرست علاقه مندان به زنان ایرانی پیوستند. در دههٔ 1380، جنجال بر سر عقد موقت (ازدواج در مذهب شیعه) رخ داد و گروهی به موافقت و مخالفت با آن برخاستند. در سال 1386، خیابان شهید مطهری تهران، توسط رسانه ها برای میزبانی از تن فروشان، مورد توجه قرار گرفت و پلیس تهران گزارش های وابسته به تن فروشی منتشر کرد. در این دوره، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، بسیج و نیروهای امنیتی با روسپی گری در ایران، مرتبط دانسته شدند. اگرچه توسط گزارشی رسمی تأیید نشدند.

دههٔ 1390 با گسترش و کاهش سن روسپی گری در ایران همراه شد و پژوهش دانشگاه شهید بهشتی نشان داد که آمار روسپیگری میان زنان متأهل این کشور، بیشتر از مجردها بوده است و 11 درصد روسپیان پایتخت ایران، با آگاهی همسرانشان دست به روسپی گری می زده اند. بر پایهٔ آماری در خرداد 1395، بیشتر تن فروشان زیر 30 سال و باسواد بوده اند؛ 30 درصد زنان تن فروش دارای مدرک دیپلم و بالاتر، 50 درصد سیکل و زیر دیپلم و درصد پایینی نیز بی سواد بوده اند. این گزارش می گفت که 35 درصد تن فروشان متأهل هستند. در این دهه، فقر در ایران بزرگ ترین چرایی روی آوردن مردم به این کار اعلام شد و از عامل های مهم دیگر نیز وجود شبکه های گسترش تن فروشی و قاچاق س...در ایران اعلام شد. تن فروشی آنلاین چه از راه وبگاه هایی که زنان را برای عقد (معمولاً کوتاه مدت و ساعتی) فهرست می کنند چه در شبکه های اجتماعی همانند اینستاگرام و تلگرام، در دههٔ 1390 گسترش بالایی یافت. در این دوران، در پوشش پیشه هایی چون ماساژوری، تن فروشی انجام گرفته است. در فروردین 1400 گزارشی از وبگاه های عقدیابی موقت، از «گردش مالی هنگفت صنعت روسپیگری بر بستر فضای مجازی» می گفت. تنها یکی از وبگاه ها، چند میلیون زن در سراسر ایران را فهرست داشته است.

در سال 1400 آگهی هایی تحت عنوان «کفش جلوباز زنانه» در دیوار (وبگاه) به اوج خود رسیدند که نشان می داد تن فروش ها در پلتفرم دیوار هم وجود دارند و با استفاده از عبارت های خاص در تبلیغات سایت دیوار درحال جذب مشتری هستند، به موجب این اتفاق اشکان میرآرمندهی، مدیر وبگاه دیوار، به اتهام «فراهم آوردن موجبات فساد و فحشاء از طریق جذب زنان تن فروش» به سه ماه و یک روز حبس غیرقابل تبدیل محکوم شد.[2]

افزون بر رسانه ها، در هنر و دیگر آثار نیز از تن فروشی در ایران یاد شده است و رنج و اندوه زنان تن فروش به تصویر کشیده شده است.
😞😞😞😞😞😞😞😞
آبادی بتخانه زویرانی ماست

جمعیت کفر از پریشانی ماست

اسلام به ذات خود ندارد عیبی

هر عیب که هست از مسلمانی ماست