روباهي در ميان راه به گودالِ آبي سُر خورد امّا هر چه کرد نتوانست از آن بالا بيايد. در همين هنگام بُز تشنه اي از راه رسيد. بز با ديدن روباه از او پرسيد که آب گواراست يا نه. روباه با ديدن بز فرصت را غنيمت شمرد و با زبان چرب و نرم خود تا مي توانست از آب تعريف و تمجيد کرد. سپس از او خواست تا به داخل گودال بپرد.
بز چنان تشنه بود که بدون انديشيدن به عاقبت کار، داخل آب پريد و تا مي توانست از آن نوشيد. اندکي بعد هر دو به فکر بيرون رفتن از آن جا افتادند.
روباه به بز گفت: «من چاره اي انديشيده ام که اگر همکاري کني، هر دو از اين جا بيرون خواهيم رفت.» سپس افزود: «اگر لطف کني و در حالي که روي پاهايت مي ايستي، دست هايت را به ديواره ي گودال بگذاري و شاخ هايت را هم بالا بگيري، من مي توانم خودم را به بالاي گودال برسانم و بعد هم تو را بالا بکشم.»
بز با کمال ميل پذيرفت. روباه در کمال چابکي از روي ران ها، کمر، شانه ها و شاخ بز بالا رفت و خود را به بالاي گودال رساند. آن گاه بدون توجّه به بز، راه خود را در پيش گرفت. بز از پيمان شکني روباه گله کرد.
روباه لحظه اي برگشت و فقط به او گفت: «دوست من، تو بيش تر از آن که عقل در سر داشته باشي، مو در ريش داري؛ وگرنه پيش از آن که داخل گودال بپري، به بيرون رفتن از آن فکر مي کردي.»
خردمند تا عاقبت کار برايش روشن نباشد، دست به کاري نمي زند.