نمیدونم چند سال از آخرین باری که دیده بودمش گذشته بود
عین دوتا آدم غریبه از کنار هم رد شدیم
یهو پاهام قفل کرد
انگار منتظر ی همچین روزی و ساعت و دقیقه ای بود
که یهو میخکوب بشن و هر چی حرف تو دلم بودو بندازه رو زبون بی حیایی و گله پشت گله
تمام دردامو توو روش فریاد بزنه
برگشتم که نگاش کنم تا یبار دیگه رفتنشو ببینم
اما دیدم تو یک قدمیم روبروی چشمام وایساده و نگام میکنه
انگار داشت با چشماش حرف میزد
یهو بعدِ این همه مدت بدون اینکه جمله ای بگه
صداش افتاد تو گوشم
خنده هاش
گریه هاش
حرفای عاشقونه و داد و فریاداش
صدای نفساشو میشنیدم
انگار همه ی دنیا تو ی لحظه بی حرکت و بیصدا شد
صدای قلبش اومد
تند تند میزد
اما نمیتونستم بفهمم تو این سکوت مطلق چیا داره تو ذهنش میگذره
نکنه اونم کلی حرف آماده کرده که بهم بگه
نکنه عین روزای آخر گله پشت گله
یهو لباش تکون خورد
باتردید شروع کرد به حرف زدن
《چقدر سفید کردی؟》

هر چی حرف تو ذهنم بود یهو فراموش کردم
دیگه حرف زدن من یا اون هیچ فایده ای نداشت
سرمو انداختم پایین
چشمامو بستم
بغض داشت خفم میکرد
پاشو...
خودتو جمع کن
اون دیگه ی غریبه س
سرمو بلند کردم
تو چشماش زل زدم
نوبت لبهای من بود
خشک و بی روح شده بودم
نفسمو تو سینه دادمو گفتم:

کار سن نیست که اینگونه زمین گیر شدم
من به اندازه ی غمهای دلم پیر شدم...