می گویند در زمان سلطان محمود غزنوی بود...

روزی یک شخص بیمار شد و نزد طبیب رفت و گفت:
"برایم دوا بساز."

طبیب گفت:
"برای ساختن دوا همه چیز موجود است، به جز عسل. اگر بتوانی از جایی عسل پیدا کنی، من دوا را آماده می سازم."

از قضا، آن وقت فصل عسل نبود.

آن مرد، از طبیب یک ظرف کوچک گرفت و به جستجوی عسل راهی شد.
او به در خانه های مردم رفت و یکی یکی درها را کوبید، اما از همه جا ناامید برگشت.

وقتی دید هیچ راهی نیست، به دربار سلطان محمود غزنوی رفت.

می گویند ایاز، دربان دربار، در را باز کرد. وقتی داستان آن مرد را شنید، ظرف کوچک را از او گرفت و گفت:
"منتظر باش، من از سلطان می پرسم."

ایاز ظرف را نزد سلطان برد و عرض کرد:
"سلطان سلامت، یک نیازمند به اندکی عسل نیاز دارد."

سلطان ظرف را گرفت و کنار گذاشت و سپس به ایاز فرمود:
"سه ظرف بزرگ از عسل بردار و به او بده."

ایاز گفت:
"حضور والا! او فقط مقدار اندکی می خواهد، چرا سه ظرف بزرگ می دهید؟"

سلطان گفت:
"ایاز! او یک کارگر و مرد ساده است، به اندازه ی ظرفیت و توان خود خواسته است...
ما پادشاه هستیم، باید به اندازه ی جایگاه خود ببخشیم!"

مولانا جلال الدین رومی می فرماید:
"تو از خداوند به اندازه ی ظرفیت خود بخواه،
او به اندازه ی شان و بزرگی خود می بخشد..."

شرط این است که:
فقط بخواه!