بهم میگن دیوونه چون من هر شب می بینمش هنوز.
وایساده گوشه اتاق، رو به دریا، می رقصه. دریای روی دیوار ندیدی؟
دیدی. رنگش آبیه.
یه دیوونه ای با رنگ آبی روی دیوار دریا کشیده. دستش درد نکنه . دریاش نهنگ نداره. نهنگاش رفتن. نمی دونم کجان نمی خوامم بدونم کجان.
اما هنوز من هرشب همه که می خوابن می بینمش.
می رقصه.
واسه من می رقصه. با یه آهنگی که فقط خودمون سه تا میشنویم. من و اون و دریا.
می بینمش وایساده با موهای باز که ریخته رو شونه هاش، رو به دریا، آروم آروم می رقصه. بهش ميگم ماه بلند
سرو قشنگ
گنجیشک خیس
باد باهار
به نظرت يكی رو دوست داشته باشی بهتره يا يكی دوستت داشته باشه؟
ميگه يكی رو دوست داشته باشی و نتونی بگی بدتره يا يكی دوستت داشته باشه و نتونه بگه؟
ميگم ای منفي باف. نتونی چيه؟
اينا همش اداست، اگه يكی رو بخوای بايد بگی. ميگه تو گفتی؟
ميگم نه بابا من كسی رو دوست ندارم كه. ميگه داری. ميگم نه، كو؟
ميخنده. ميگم سرده تو هم لختی بيا كنار از بغل پنجره. ميخنده ميگه نگرانی سرما بخورم؟
خيال سرما نميخوره. ميگم خيال اگه برقصه و بخنده و حرف بزنه و همه چی رو بدونه، ممكنه سرما هم بخوره. ميگه قرص سبز صبحت روی ميزه. بعدم وايميسه لب پنجره، گنجيشك ميشه پر ميزنه ميره انگار نبوده هيچ وقت. تا قرصم اثر كنه و برگردم به روزهای ساده ممتد، به اين فكر ميكنم كه آدم تماشا بودن از همشون سخت تره.
آدم خواستن و نگاه كردن و دم نزدن. بعدم وايميسم لب پنجره، گنجيشك ميشم و پر ميزنم و ميرم.
هيچكس هيچ وقت تو اين خونه نبوده.
يا توی دل من.
يا توی آغوش تو.