عزیزم، بعد از باران ها و برف ها به من برگرد، به من که هنوز اول راه کوه منتظرت ایستاده ام. ایستاده ام تا تو را به تماشای بره ها و درخت ها ببرم، و منتظرم وقتی با ذوق در کوه می خندی دستم را دور کمرت بیندازم تا خیالت راحت باشد بی مومن نمانده ای، ای کوچک ترین خدای تاریخ.

به من برگرد، اگرچه خیلی دیر است. به من برگرد و گلی را که آورده ای روی سنگ بگذار و گریه کن، و بعد همان طور که می روی سعی کن با باد سردی که سعی می کند موهایت را به هم بریزد مهربان باشی، چرا که راهی جز این برایم نمانده تا دوباره لمست کنم. مهربان باش، گرچه دوست نداشتی مهربان باشی.

به من برگرد، وقتی مست کنار پنجره می رقصی، وقتی لخت جلوی آینه گریه می کنی، وقتی می فهمی برای این که کسی مثل من دوستت بدارد دیر شده، وقتی هرچقدر فکر می کنی اسمم یادت نمی آید، وقتی داروهایت را فراموش می کنی، وقتی با موهای سپید برای نوه هایت حرف می زنی، وقتی می پرسند هرگز عاشق شده ای و زود می گویی نه، وقتی می پرسند هرگز کسی عاشقت شده و می گویی خیلی وقت پیش...

ای رفته ترین آدم همیشگی که هربار برایت غمگینم انگار اولین بار است، بعد از من همان طور که می خواستی خوشحال بودی؟ دیوانه ی موردعلاقه ات پیدا شد؟ کسی آمد که کنارش غمگین نباشی؟ اگر پیدا نشد، به من برگرد. من همیشه منتظرت ایستاده ام، مثل درختی پیر در انتظار بهار، در آخرین زمستان قبل از هیزم شدنش. به من برگرد، ای جنگل نامرئی که زادگاه و مزار من بودی.
همین.