یه جوانی بود که بدجوری تو دوراهیِ دین و بی دینی گیر کرده بود. راستش، رفتارِ بعضی از آدم های دور و برش که ادعای دین داری داشتند، حسابی دلشو زده بود؛ از رشوه خواری گرفته تا بدرفتاری با همسایه. با خودش می گفت: «اگه دینِ حق اینه، پس چرا پیروهاش انقدر از راهِ درست دورن؟»
تا اینکه با یه پیرمردِ کاربلد و قرآن شناس آشنا شد. پیرمرد بهش یه حرفِ عمیق زد، گفت: «ببین، ما معمولاً واسه چیزهایی که واقعاً برامون مهم باشن (مثل پول یا موفقیت)، شب و روز وقت می ذاریم و برنامه می ریزیم؛ اما وقتی نوبت به هدایت و آرامشِ روح می رسه، فقط به زبون دعا می کنیم. ما یاد گرفتیم از دور به قرآن احترام بذاریم، ولی وقت نمی ذاریم ببینیم واقعاً توش چی نوشته. مشکل از راه نیست، مشکل اینجاست که ما توی خواسته مون صادق نیستیم و برای فهمیدنِ حقیقت وقت نمی ذاریم.»
پیرمرد می گفت تو این دنیای شلوغ که ذهن آدم زیر بمباران استرس و تکنولوژیه، تا مستقیماً با خودِ کلامِ خدا مأنوس نشیم و با سجده های واقعی امواجِ منفی رو از خودمون دور نکنیم، اون آرامشِ عمیق و تغییرِ اخلاق اتفاق نمی افته.
«این متن برداشتی آزاد از کتاب "قرآن و مسلمان مدرن" هست که برای اینجا بازنویسی شد.»
حالا یه سوال: به نظرتون چرا برای همه مون انقدر سخته که صددرصد شبیه باورهای قلبی مون زندگی کنیم؟ فکر می کنید گرهِ کار کجاست که "دونستنِ حقیقت" لزوماً باعث "تغییرِ رفتار" ما نمی شه؟ ممنون می شم بدونِ اینکه همدیگه رو قضاوت کنیم، فقط از تجربه یا حس تون برام بنویسید.