ردپای عشق🖤

یک روز سرد پاییز بارون  تندی می بارید .
من عاشق پاییزم، وقتی بارون می باره حسم فوران میکنه .زیر بارون، قدم میزدم. دلم میخواست، راهم طولانی تر شه .
تموم نشه.
همینطور تنها، چشمهامو ببندم و بدونه قضاوت مردم فقط راه برم.
اشک های زیبای آسمون به صورتم شلاق بزنه. بخاطر اشتباهاتم تنبیهم کنه.
به این فکر میکردم که، من همیشه  تو بارون ،به جای اینکه چترمو بالای سر خودم نگه دارم ،چتر تو  شدم و همیشه ضربه خوردم و تو بارونه سختی های زندگی خیس شدم.
خیس خیس.......
به این موضوع فکر میکردم و اشک های داغم  با اشک های سرد  آسمون قاطی شده بودن.
من همیشه به چیزهای کم اهمیت بها دادم .
به عشق تو ،که دروغ بود و خودمو نادیده گرفتم.
الانم، یک آن، به خودم اومدم دیدم عوض اینکه چترمو  روی سر خودم نگه دارم، از خودم، از قلبم، از روح خسته ام، محافظت کنم. دارم از یاد تو، که فقط یک خاطره ی تاریکی تو ذهنم یه ردپای کم رنگی تو قلبم ،محافظت میکنم .
دیگه توان محافظت کردن از تو رو ندارم.
دوست دارم چترمو از روت بردارم تا بارون ردپاتو از ذهنم، از قلبم، از یادم، بشوره و  با خودش ببره .
ببره یه جای دور.....
تا برای همیشه از فکر تو  آزاد شم.
نمیخوام ردپای تو اونقدر پر رنگ باشه، که از روح مقدسم، که هدیه ی گرانبهای خداست، دست بکشم .
چترمو از سرت برمی دارم و تو رو برای همیشه از یاد میبرم.
من ، اکنون، با خودم، با روحم، با قلبم ،با خدام، در صلحم ،شاد و سرمستم ،از این رها شدگی .....