در غرب، حدّ آزادى را منافع مادّى تشکیل مى دهد.
ابتدا براى آزادیهاى اجتماعى و فردى
، محدودیتهایى را معیّن کردند؛
این یکى از آنهاست.
آن وقتى که منافع مادّى به خطر بیفتد،
آزادى را محدود مى کنند.
منافع مادّى، مثل عظمت این کشورها
و سلطه علمى این کشورها.
تعلیم و تربیت، یکى از مقولاتى است
که آزادى در آن، جزو مسلّمترین حقوق انسانهاست.
انسانها حق دارند یاد بگیرند؛
اما همین «آزادى»
در دانشگاههاى بزرگ دنیاى غربى محدود مى شود!
دانش و فنآورى والا
- به قول خودشان HIGH TEC -
قابل انتقال نیست!
انتقال فنآورى به کشورهاى معیّنى ممنوع است!
چرا؟
چون اگر این دانش و این علم انتقال داده شد،
از انحصار این قدرت خارج شده است
و این قدرت مادّى و این سلطه،
به حال خود باقى نخواهد ماند.
آزادى مرز پیدا مى کند؛ یعنى استاد حق ندارد
که فرضاً به شاگرد کشور جهان سومى
- شاگرد ایرانى، یا دانش پژوه چینى -
فلان راز علمى را بیاموزد!
آزادى انتقال اطّلاعات و اخبار هم این گونه است.
امروز همه جنجال دنیا، براى آزادى اطّلاعات
و اخبار است؛ بگذارید مردم باخبر شوند؛
بگذارید مردم بدانند.
ترویج آزادى در غرب، یکى از مصادیق
و مصرعهاى بلندش این است؛
اما در حمله امریکا به عراق
- در زمان ریاست جمهورى بوش -
براى مدّت یک هفته یا بیشتر، رسماً
همه اطلاعات سانسور شد.
افتخار هم کردند
و گفتند که هیچ خبرنگارى حق ندارد
یک عکس یا یک خبر از حمله امریکا به عراق
منتقل و منتشر کند!
همه مى دانستند که حمله شده؛ خود امریکاییها هم خبر دادند؛ اما از جزئیات آن هیچ کس مطّلع نبود؛ چون مدّعى بودند که این کار، امنیت نظامى را به خطر مى اندازد! پس، امنیت نظامى، حقّ آزادى را محدود کرد؛ یعنى یک مرز مادّى و یک دیوار مادّى. استحکام پایه هاى این حکومت هم، مرز دیگر است. چند سال قبل از این - حدود چهار، پنج سال پیش - در امریکا گروهى پیدا شدند، که خبرش را هم همه کسانى که اهل روزنامه اند، خوانده اند. البته بنده همان وقت تفاصیل بیشترى را از آن اطّلاع پیدا کردم؛ لیکن همه در روزنامه هاى ما هم نوشتند و گفتند. گروهى پیدا شدند که اینها با گرایش مذهبى خاصى علیه حکومت فعلى امریکا - زمان همین آقاى کلینتون - اقدام کردند. علیه آنها مقدارى کارهاى امنیتى و انتظامى شد، اما فایده اى نبخشید. خانه اى را که آنها در آن جمع شده بودند، محاصره کردند و آتش زدند که حدود هشتاد نفر در آتش سوختند! عکسهایش را هم منتشر کردند و همه دنیا هم دیدند. در میان این هشتاد نفر، زن هم بود، کودک هم بود، شاید یک نفرشان هم نظامى نبود. ببینید؛ آزادى زنده ماندن، آزادى عقیده، آزادى مبارزه سیاسى، به این حد محدود مى شود. بنابراین، آزادى در دنیاى مادّى غرب هم حدود و مرزهایى دارد؛ منتها این مرزها، مرزهاى مادّى است. ارزشهاى اخلاقى در آن جا، هیچ مانعى براى آزادى نیستند. مثلاً نهضت همجنس بازى در امریکا، یکى از نهضتهاى رایج است! افتخار هم مى کنند؛ در خیابانها تظاهرات هم راه مى اندازند؛ در مجلّه ها عکسهایشان را هم چاپ مى کنند؛ با افتخار هم ذکر مى کنند که فلان تاجر و فلان رجل سیاسى جزو این گروه است؛ هیچ کس هم خجالت نمى کشد و انکار نمى کند! بالاتر از این، بعضى از اشخاصى که با این نهضت مخالف مى کنند، مورد تهاجم شدید بعضى از مطبوعات و روزنامه ها واقع مى شوند که ایشان با نهضت همجنس بازى مخالف است! یعنى ارزش اخلاقى، مطلقاً حدّ و مرزى براى آزادى معیّن نمى کند. 1377/06/12 ( کلام ناب ازسوی رهبر عظمای ولایت _ بیانات در دانشگاه تربیت مدرّس انجام شده است .