این کتاب توسط یک راهب بودایی به تبت اومده و جایگزین خرافات و بت پرستی تبتی ها شده خوب این کتاب در واقع داره نحوه مرگ و زندگی رو توضیح میده و تفاوت خیلی زیادی با ادیان ابراهیمی داره البته اون ها هم به زندگی بعد از مرگ اعقاد دارند اما خوب کلان با ادیان ابراهیمی در تضاد هست مثلا در ادیان ابراهیمی تنها حقیقت مطلق خداوند هست اما در بودیسم حقیقت مطلق وجود ندارد و زندگی دارای بیشمار حقایق هست و در مورد این کتاب بگم که در مورد مراحل مرگ میگه اولین مرحله چیکای باردو و دومین مرحله چونید باردو و سومین مرحله سیدپا باردو در محله اول که زمان مرگ هست که ذهن دیگه نیاز فیزیکی ندارد و یک نور رو میبینه که اون راه آزادی و نجات هست و آگاهی باید اون رو درک کنه و باهاش یکی بشه اما خوب از اون جایی که ممکنه آگاهی ترس از مردن و وابستگی به این دنیا و یا از همه مهمتر اعتقاد به ادیان ابراهیمی و یا چند خدایی داشته باشد و یا بی خدایی از اون نور به طور ناخودآگاه بترسه و یا دوری کنه و یا متوجه نشه و وارد اون نور نشه در این صورت وارد مرحله چونید باردو میشه در این مرحله یک دنیای بی کران وجود دارد که با توجه به اعتقادات فرد ساخته می شود مثلاً فردی که ادیان ابراهیمی اعتقاد دارند ممکنه در اون جا بسته به نوع دینشون افراد مقدس مثل پیامبران دین اسلام مسیحیت یهودیت و ملاقات کنن و با خدا و خدایان آرام و یا خشمگین رو به بشن اما باز هم مکنه از این مرحله عروج کنم و یا به مرحله بعدی برند در این محله آگاهی باید متوجه بشه که چیزی به اسم ادیان و دین وجود ندارد و این ها حقیقت مطلق نیستند و تنها تفکر خود آگاهیش هست و باید دست از این مرحله بکنه تا نور رو پیدا کنه و رها بشه از چرخه سامسارا و اگه مقلوب بشه وارد مرحله بعدی یعنی سیدپای باردو میشه در این مرحله با توجه به کارما و نوع اعمال و رفتار آگاهی باید وارد یک بدن بشه و سمت یک بدن که متناسب با شرایط تکامش انتخاب کنه در این محله میل به ادامه زندگی غیر قابل کنترل میشه اما بازم شانس کمی برای رهایی وجود دارد اما خیلی کمه به خاطر همین که افرادی که به بودا اعتقاد دارند از جنبه های مادی و معنوی این دنیا دست میکشند تا نجات پیدا کنن