یه ده سالی بین بین ژاپن و آمریکا، جنگی طول کشید. توی آن جنگ، ستوان دومی به نام « هیرو اوندا» از طرف امپراتوری ژاپن اعزام میشه. وارد جزئیات نمی شم. حدود 25 سال از پایان جنگ می گذره ، ولی این اوندا که تمام یاراش رو از دست داده، باز فکر داره جنگ هنوز. کلی آدم غیر نظامی رو هم کشته. کلی حشره و جانور خورده توی جنگل. داستان این اوندا میشه افسانه. اونقدر که مردم فکر دارن که اصلا اوندایی وجود نداره. یک سوزوکی نامی که ترک تحصیل کرده ، پیدا می شه و تصمیم می گیره برود جایی که اوندا هست و او را بیاید و افتخاری کسب کند برا خودش. سوزوکی، از عملیات شناسایی هیچی حالیش نبود. فقط، یک کار بلد بود. فریاد بکشد و اوندا رو صدا بزند. یک عمر ، فیلیپین ، ژاپن و امریکا با فرستادن اعلامیه تلاش کردند تا بفرمایند که بابا، اوندا، جنگ تموم شد،برگرد دیگه! اما سوزوکی ، به راحتی اوندا رو یافت.(میگم سوزوکی آشنا میزنه اسمش. فیلم اخراجی ها، مجید سوزوکی خودمون، ولی آن مجید سوزوکی کجا؟ این کجا؟ فقط فامیلیشون یکیه!)

سوزوکی ، از دنیای بیرون برای اوندا گفت. هدف سوزوکی چی بود؟ پیدا کردن اوندا، پیدا کردن یک خرس پاندا و دیدن یک غول برفی. سوزوکی، خودش رو به کشتن داد برای هیچی . اوندا 1974 به ژاپن برگشت و مشهور شد و خیلی خوش به حالش بود، و دولت هم به خاطر اینکه کلی غیرنظامی کشت و افتخار بود ، پول بهش داد. ژاپنی که اوندا براش جنگیده بود ، از بین رفته بود ، آنچه اوندا از ژاپن می دید با شرافت و وفاداری نسل خودش منافات داشت. اوندا بیشتر عمرش رو برای هدفی که از دید دیگران منطقی نبود، صرف کرد. هم سوزوکی و هم اوندا، رنج کشیدند ولی رنج براشون معنا داشت و از آن لذت برده بودن. اما اوندا وقتی دید که ژاپن دیگه آن ژاپن قبلی نیست ، دیگه رنج کشیدنش براش معنا نداشت. 1980 به ملکوت اعلی پیوست.

ما وقتی از مسئله ای رنج می بریم ، می دونیم چرا؟ برای چی رنج می بریم، یا به دنبال اینیم که به رنج پایان ببخشیم؟ 

رنج، جزئی از زندگیه و پایانی نداره!

📚 کتاب هنر ظریف بی خیالی،فصل 4