ما زود رسیدیم به تهش ! یعنی اون خواست که زود برسیم وگرنه من هنوز کلی جای نرفته باهاش داشتم ، کلی آهنگ که براش نفرستاده بودم ، گوشیم پُر بود از شعرایی که گفته بودم براش و وقت نشده بود بفرستم  و بگم ببین اینا فقط بازی با کلمه نیستا اینا حرفای دلمه ! دوربینم هنوز پُر نشده بود از عکسایی که موقع حواس پرتی ازش گرفته باشم ، قلبم پُر بود از حسایِ خوبی که باید باهاش تجربه می کردم ، و رو زبونم مونده بود هزار تا دوستت دارمی که باید بهش می گفتم !
ما زود رسیدیم تهش !
هنوز نخورده بودیم قهوه تو کافه ای که من دوست داشتم ، هنوز اونجور که دلم می خواست بغلش نکرده بودم ، هنوز اونقدر که بس باشه برای بقیه عمرم عطر تنشو نفس نکشیده بودم ، هنوز دستام نرقصیده بود لای اون موهاش ، هنوز با هم نخونده بودیم داستانهای عاشقانه رو ! وقت نشده بود بهم بگه چشمات اذیتت نمی کنه ؟ و من که قند توی دلم آب شده از جمله بعدیش ، ابرو بندازم بالا و اون آروم زیر گوشم بگه ولی پدر منو درآورده !
ما زود رسیدیم به تهش !
من تازه اولاش بودم ، اولای عاشقی ، اولای حالِ خوب و حسِ ناب ، اولایِ زندگی کردن باهاش ،
ولی اون زود رسید به تهش ، به ته خواستنِ من ، به ته حالِ خوب با من ، به ته حسای نابِ کنار من ! آخ که من همیشه متنفرم از تهِ همه چی .. از ته شیرین و فرهاد که اونجوری تموم شد بگیر تا ته خیارای بچگی که تلخ بود و ته خواستنش.