از تو ای عشق در این دل چه شررها دارم
یادگار از تو چه شبها، چه سحرها دارم
با تو ای راهزن دل چه سفرها دارم
گر چه از خود خبرم نیست خبرها دارم

تو مرا واله و آشفته و رسوا کردی
تو مرا غافل از اندیشۀ فردا کردی

آری ای عشق تو بودی که فریبم دادی
دل سودا زده ام را به حبیبم دادی
بوسه ها از لب یارم به رقیبم دادی
داروی کشتن من یاد طبیبم دادی

ورنه اینقدر مَهم جور و جفا یاد نداشت
هیچ شیرین سر خونریزی فرهاد نداشت


حُسن در بردن دل همره و همکار تو بود
غمزه دمساز تو و عشوه مددکار تو بود
وصل و هجران سبب گرمی بازار تو بود
راست گویم دل دیوانه گرفتار تو بود

گر تو ای عشق نه مشّاطۀ خوبان بودی
ترک آن ماه جفا پیشه چه آسان بودی

چون نکو می نگرم شمع تو، پروانه تویی
حرم و دیر تویی، کعبه و بتخانه تویی
راز شیرینیِ این عالم افسانه تویی
لب دلدار تویی ، طرّۂ جانانه تویی

گرچه از چشم بتی بیدل و دینم ای عشق
هرچه بینم همه از چشم تو بینم ای عشق

گرچه ای عشق شکایت ز تو چندان دارم
که به عمری نتوانم همه را بشمارم
گرچه از نرگس او ساخته ای بیمارم
گر چه زان زلف گره ها زده ای در کارم

باز هم گرم از این آتش جانسوز توام
سرخوش از آه و غم و درد شب و روز توام
باز اگر بوی میی هست ز میخانۀ تست باز اگر آب حیاتی است به پیمانۀ تست باز اگر راحت جانی بوَد افسانۀ تست باز هم عقلْ کسی راست، که دیوانۀ تست شکوه بیجاست مرا کشتی و جانم دادی آنچه از بخت طمع داشتم آنم دادی خواهم ای عشق که میخانۀ دلها باشم بی خبر از حرم و دیر و کلیسا باشم گر چه زین بیشتر از دست تو رسوا باشم بی تو یک لحظه نباشد که به دنیا باشم بعد از این رحم مکن بر دل دیوانۀ من بفرست آنچه غمت هست به غمخانۀ من من ندیدم سخنی خوشتر از افسانۀ تو عاقلان بیهده خندند به دیوانۀ تو نقد جان گرچه بوَد قیمت پیمانۀ تو آه از آن دل که نشد مست ز میخانۀ تو کاش دایم دل ما از تو بلرزد ای عشق آن دلی کز تو نلرزد به چه ارزد ای عشق؟