"کاسهٔ صبرم ز دوری عاقبت لبریز شد...

خنجر غربت و تنهایی به شدت تیز شد!

در دلم دلتنگی ات آشوب بی پایان نهاد

آن زمانی که دو چشمم بر رخِ ماهت فتاد

رد لبهایم به روی عکس تو جا مانده است

دست من با موی تو در فکر تنها مانده است...

کار من هرشب نظاره بر دو چشم مست توست.

سردی دستان سستم از نبود دست توست...

امشب اما حالِ دل یک جور دیگر فرق داشت

گریهٔ بی انتها دردی به روی فرق کاشت...

گفتم انگار این دلم ویران تر از ویرانه است

حال من گویی شبیه حال یک دیوانه است!

درد دوری خواب را از چشم من امشب ربود

از غمِ این درد باید فالی از حافظ گشود...

دختر تنهای شب، ماه پریشان حال من

باز، امشب سرزده پیدا شدی در فال من؛

"یوسف گمگشته باز آید به کنعان غم مخور

دائما یکسان نباشد حال دوران غم مخور"

یوسف گمگشتهٔ من! جانِ من! دلبندِ من!

عشق من، امّید من، سازنده ی لبخند من!

مه رخ و شیرین سخن، شهزادهٔ رویای من! ای تمام هستی ام، بانوی خوش آوای من! ای همه جانم فدای یک نخ از زلف سرت عشق من غنچه به غنچه بر تمام پیکرت ای که آغوشم بوَد منزلگه آرام تو! تکه تکه از تنم باشد فدای نام تو! هر چه قربانت شوم کافی نباشد ای عزیز پس کجایی؟ از تنم جان رفت ،  دریاب این مریض هرچه گویم گرچه شیرین، گرچه نغز و دلنشین لیک ، اما فاصله کوتَه نگردد این چنین گرچه جایت در دلم هست و خیالت در سرم جای خالی تنت حس میشود بر بسترم شب بخیر ای ناز چشمانت شراب ناب من مثل هرشب وعده دیدار ما در خواب من