زندگی به ما بدهکار است نازنیم
نمیدانم شاید سالهایی که زنده بودیم
نفس میکشیدیم
شاید گاهی هم ناشناس از کنار هم گذشته باشیم
اما زندگی نکرده ایم
همان روزها و شبهایی که دنیا مارا از هم جدا کرده بود
دنیا باید عمر دوباره به من بدهد
ثانیه به ثانیه
دوباره برای تو زندگی کنم
جانانم
شاید زمین و آسمان به ما بدهکار است
که در زمان مناسب
در جای مناسب نبوده ایم
مثلا تو پشت یک میز در ی کافه ی قدیمی در خیابان پهلوی نشسته باشی و به بیرون خیره شده باشی
فنجانت را آرام بنوشی و زل بزنی به ادمهایی که تنها یا دونفره از جلوی چشمانت میگذرند
و اصلا متوجه من نباشی که چسبیده به صندلی پیاده رو به درخت پیرِ خیابان تکیه داده ام و تورا برانداز میکنم
دنیا باید این را خیلی وقت پیش برای منو تو مقدر میکرد
وسوسه به جانم می انداخت
نگران جواب منفی تو نمی شدم
دل را به دریا میزدم
از در چوبی کافه رد میشدم
بدون توجه به خوش آمدگویی کافه چی
به سمت تو می آمدم
صندلی چوبی را عقب میکشیدم و بدون صحبتی روبرویت مینشستم
و تو هم خیلی آرام پلکهایت را به هم میزدی و
روبرمیگرداندی و مرا نگاه میکردی
و در ذهنت هزار سوال می آمد
او کیست؟؟
چه میخواهد؟؟
بدون لحظه ای درنگ لب به سخن باز میکردم و
از علاقه ی شدیدم به تو میگفتم
انگار که تو هم دلت یک آدمی مثل من میخواست
انگار منتظرم بودی
قبول میکردی و دستم را میگرفتی و به خیابان میرفتیم
و زیر درختان تنومند قدم میزدیم
دنیا همه ی این چیزها را به ما بدهکار است
اما نازنینم
همینکه بعد از این همه سال تورا دارم
چشمهایت را دارم
کافیست
برای دوست داشتنت یک عمر کم است.. میخواهم سالهای سال کنارت زندگی کنم