من شیفته ی زنان تلاشگرم. زنانی که منتظر نمانده اند یک مرد از راه برسد و آنان را خوشبخت کند، زنانی که با تمام سختی، روی پای خودشان ایستاده اند، زمین خورده و بلند شده اند. من شیفته ی لبخندهای معصومانه و تواَم با اقتدار زنانی ام که بارهای سنگین تر از طاقتشان برداشته اند و مسئولیت های فراتر از توانشان به عهده گرفته اند و شبیه به جنگجوی میدانی خالی از هم رزم، به پیکار با مشکلات، قضاوت ها و سختی های روزگار برخاسته اند.
من شیفته ی زنانی ام که بیش از آن که پنا ه برنده باشند، پناه دهنده اند و بیش از آنکه گلایه کنند، تلاش می کنند و بیش از آنکه منتظر بمانند، می ایستند و حقشان را از میان چنگال های تیز و بسته ی روزگار می گیرند، هرچقدر شکسته، بلاتکلیف و غمگین باشند...
من شیفته ی ظرافتی ام که در عین جسارت و غرور اتفاق می افتد و شیفته ی قدرتی ام که از چشم های مهربان و احساسات ظریف یک زن، انتظار نمی رود!
من شیفته ی آنانی ام که وقتی همه می گویند نمی شود؛ کفش های آهنین شان را می پوشند و به دلِ ماجرا می زنند تا ثابت کنند می شود! تا ثابت کنند می توان محال ترین ها را با نیروی شگرف خواستن و تلاش کردن، به دست آورد.
شیفته ی زنانی ام که ظریف خطابشان کردند و آن ها با تمام قدرت، ثابت کردند که به ظرافت نیست! عظیم ترین اتفاقات و رویدادهای جهان، از شاهرگی ظریف اما سخت می گذرد. آنان که خودشان را باور داشتند و عزتمندانه زیستند و میانگین جسارت و اقتدار و زیباییِ جهان را ارتقا دادند و نور بودند، وقتی که جهان را تاریکی و ناامیدی و رکود، احاطه کرده بود.