آدم باید نشانه ها را جدی بگیرد،
این را اولین بار وقتی فهمیدم
که نشانه های ورشکستگی کارخانه بابا
در ریتم روزمره زندگی خاندان ما،
عیان شد...
دیدم که چطور به تدریج
هیمنه و شکوه و قله برفی ثروت،
آب شد و از دست رفت،
رفتار آدمها به سرعت عوض شد،
و ما سلیمی ها تنها شدیم...

بعد از آن، نشانه ها را
در روابط انسانی جدی می گیرم
جز وقتهایی
که میلم به خطا چنان زیاد است
که صدای منطقم را قطع می کنم
و با سر به سمت اشتباه می دوم...

زیاد هم پیش می آمد
تا همین چند سال پیش...

حالا فهمیده ام
دوباره باید درسم را مرور کنم،
حالا که نشانه ها
خبر از تغییر فصل می دهند
تازه یاد گرفته ام
نشانه ها را اگر نادیده بگیری،
تاوان اشتباهت ،
با قدرتی غریب به سمتت حمله می کند.

فهمیده ام ،درست وقتی فکر میکنی
منطقی و عاقل و پخته شده ای،
اشتباه تازه ای در راه است...

کافی است دوباره
- ای آدم ساده -
خودت را مجاب کنی
تا نشانه ها را نبینی...

تمام این ها یعنی
آدمیزاد قادر است یک بلای ساده را بارها سر خودش بیاورد. هربار، با توجیه تازه ای، و با نتیجه ای یکسان... بعد ، آدم توی آینه می پرسد چرا دلت به یک خوشی ناگهانی گرم شد مرد حسابی، وقتی نشانه های زمستان همه جا پیدا بود؟ حالا با ورشکستگی غرورت چه خواهی کرد؟ آدم روبروی آینه با لبخند جواب می دهد: آدم بی خطا، آدم مرده است... همین...!!