تمساح توی آب فرو رفت و… درد را
من می کشم ولی تو فقط اسم مرد را
 
روی خودت گذاشته ای تا که خِشـ…
:بگو!
من درک می کنم، نه! خجالت نکش،بگو!
 
حق طبیعی ات شده فریاد و فحش و قهر
مثـل تـمـــام  ِ مـردمِ بــی اعتــمــاد شهــر

دیگــر نیــاز نیست مــراعات حــال من
راحت شده ست از همه جنبه خیال من
 
دیگر دلی وجود ندارد، کسی که نیست
من مرده ام عزیز، بگو درد… درد چیست؟»
 
زل زد به طعمه ای که فقط ایستاده بود
این قصه یک تقابل بی ربط و ساده بود
 
یک مرد غیرقابل حل توی جدول است
که سال هاست منتظر تو معطل است
 
با پنـج حرف گمشــده توی مه ای غلیظ
تنهایی اش به تیرگی عمق جنگل است
 
دنبــال من بگــرد در این یاس فلســـفی
آهسته تر عزیز! که اینجا پر از تله است
 
تمساح در دو چشم سمج گیر کرده بود
راهــی نداشت، حادثه تغیــیر کرده بود
 
این درد، درد بچه پس انداختن نبود
با خــانـه های خـالـی تو ساختن نبود
 
چسبیده ام به پنج عمودی زندگیت
در بازی تو، دلهــره ی باخــتن نبود
 
بی حرف، بی تکان، جلویم ایستاده ای
انگار هیــچ چیزی در ایـن بـدن نبــود
 
انگار مرده ای و نمی فهمی ام که درد را می کشم به عمقِ…به عق ِ لجن…نبود!   نه هیچ کس نبود که این راه را بلد باشد، کمک! کمک! نه! کسی واقعاً نبود!