در سال 1973، رئیس جمهور زئیر در آن زمان، ژنرال «موبوتو سسه سکو»، سفری سه روزه به مور یتانی داشت. موریتانی در آن زمان یکی از فقیرترین کشورهای آفریقا بود و اقتصادش بر ماهیگیری، کشاورزی و دامداری استوار بود.
در طول دیدار، موبوتو متوجه شد که میزبانش، رئیس جمهور موریتانی «المختار ولد داداه» – که نخستین رئیس جمهور این کشور پس از استقلال از استعمار فرا نسه بود – در تمام این سه روز یک دست لباس بیشتر نپوشیده است. موبوتو دریافت که او توان خرید لباس های گران قیمت و شیک را ندارد.
هنگام خداحافظی در فرودگاه نواکشوط، موبوتو برای آن که میزبانش شرمنده نشود، چکی به مبلغ 5 میلیون دلار به دبیر مخصوص رئیس جمهور داد و همراه آن فهرستی از نشانی خیاطان مشهور پاریس که خود لباس هایش را آنجا سفارش می داد، تا رئیس جمهور موریتانی هم بتواند لباس های رسمی تهیه کند.
بعد از رفتن موبوتو، دبیر مخصوص چک را به رئیس جمهور تحویل داد و گفت: «این هدیه موبوتو است برای شما تا لباس و وسایل آن را از پاریس بخرید.» اما «ولد داداه» بلافاصله چک را به وزیر دارایی داد تا به حساب دولت واریز کند.
اندکی بعد، از همین مبلغ، «مدرسه عالی تربیت معلم» در موریتانی ساخته و تجهیز شد؛ زیرا کشور به شدت از کمبود معلم و امکانات آموزشی رنج می برد.
پنج سال بعد، در سال 1978، موبوتو در مسیر بازگشت از آمریکا توقفی در مراکش داشت. وقتی «ولد داداه» باخبر شد، او را به دیداری کوتاه در موریتانی دعوت کرد. در مسیر فرودگاه تا کاخ ریاست جمهوری، موبوتو با تعجب دید که خیابان ها پر است از تابلوهایی با نوشته های عربی و فرانسوی:
«متشکریم زئیر»
«متشکریم موبوتو»
«سپاس از هدیه»
موبوتو متحیر شد و پرسید: «چه هدیه ای داده ام که مردم موریتانی از من تشکر می کنند؟ من تازه رسیده ام و هیچ هدیه ای همراه نیاورده ام!»
رئیس «ولد داداه» لبخندی زد و گفت: «این همان هدیه ارزشمند توست. با پنج میلیون دلاری که پنج سال پیش به من دادی، این مدرسه تربیت معلم را ساختیم، چون ملت ما بیش از هر چیز به مبارزه با فقر و بی سوادی نیاز داشت. این هدیه تو به مردم موریتانی بود، نه به من.»
موبوتو او را در آغوش گرفت و گفت: «اگر همه رهبران آفریقا مثل تو بودند، امروز ما مانند اروپا پیشرفته بودیم.»
ولد داداه پاسخ داد: «من از خزانه دولت حقوق می گیرم و بی مزد کار نمی کنم. این هدیه تو برای ملت است، نه برای من. چگونه می توانم در بهترین لباس های دنیا ظاهر شوم در حالی که مردمم در فقر به سر می برند؟»
«المختار ولد داداه» – که در سال 2003 درگذشت – به ساده زیستی و پرهیز از تجمل مشهور بود و در خانه ای بسیار ساده با سه اتاق زندگی می کرد.
این داستان واقعی هدیه ای است به هر دزد و فریبکاری که با شعارهای دروغین میهن دوستی و دین، نان مردم فقیر را می رباید و به نام ملت و مذهب، قدرت را برای غارت و نابودی آرزوهای مردم در دست می گیرد.