دوست داشتنت را خوب بلدم ، خواستنت را خوب بلدم ، نوازشت گیسوانت را استادم ، اما نبودنت را باورم نمی شود ، نمی فهمم ، نمی دانم ، نمی توانم...
باورت می شود
صدایت هنوز در گوشم می پیچد ؟
هرکجا نگاه می کنم تو را می بینم؟
محتاج به حضورت هستم در کنارم ، دلم لمس دستانت را می خواهد ،دلم بودنت را می خواهد ، دلم می خواهد نگاهم در نگاهت گره بخورد و با در آغوش گرفتنت ، به تو بفهمانم که چقدر دلم برای تو تنگ شده است...
می دانی در نبودت قلبم درد می گیرد ، نفس در سینه ام حبس می شود و تمام بغضهای عالم گریبان گیر گلویم می شوند...
میبینی به همین سادگی چه به روزگارم آورده ایی ...
خرابم کردی و رفتی، نمیدانستی چه بر من می آید!؟
خبر داری که بعد از رفتنت پرواز یادم رفت..؟
غمِ سنگینِ رفتنت بال هایم را شکست...
نگاه کن ، به این پیکرِ نیمه جانم
نگاه کن ببین چگونه نفس کم می آورم !
مرا مَگذار و مَگذر که بی تو مرگ فقد تسکین این درد می شود هرچند بعد از رفتنت مرگ هم در من مُرده است...
پرنده ی قلبم برگرد به آشیان این عاشق بیچاره ات که بعد از تو آواره گشته است...
برگرد که جز خیالت کسی در کنارم نیست جز آرزو تو را داشتن در دلم آرزویی دیگر نیست و چه شیرین است رویایت در این تنهاییِ مطلق...
به یادت اشک می ریزم درکنجِ ذره ای از نور خاطراتت که مانده برایم...
گلایه ای نیست از رفتنت چیزی نمی گویم ، درد دل دارم در سینه ولی جز تو کسی را محرم نمیدانم!