آدم بودیم. داشتیم زندگی مان را می کردیم. ماشینی تر که شدیم، "سیما"ها یا در نقاب رفتند یا پشت فاصله ها گم شدند.
شدیم گاهی دیدار امواج "صدا " ، به "الو ... خوبی؟  چه خبرها"ی هم ، دلمان خوش بود!
بعدتر ، صدا هم مثل سیما ، خاموش شد و پشت کلمات کمرنگ و بی روح "چت" ، فرو رفت...
حالا، دخترم برای مادر ، یعنی یک صفحه چند اینچی و چند کلمه ساکت: " سلام مامانی. قربونت برم. خوبی؟ دارم میرم سالن. امروزم نمیرسم بیام بهت سر بزنم. قرصاتو بخوری ها . می بوسمت."
صبح بخیرها و شب بخیرها هم ، سر به سکوت فرو بردند و حتی قهقهه ها حنجره را ترک و به چندتا "هاهاهاها" بدل شده اند!
دلمان برای صداهای هم ، تنگ شده است. یادم نیست صدای مادرم از کی اینقدر پیر و خسته شده که نشنیده ام.
قیافه بابا را ، وقتی که پر کشید ، چند ماهی می شد ندیده بودم .
از این همه سکوت سرد ، از نگاه های شیک و آهنی قاب عکس ها ، کی دست برخواهیم داشت؟
بچه ها ، در اتاقهایشان آنقدر گوشهایشان را به هندزفری بسته اند که از آشپزخانه پی ام می دهم که: "شام آماده س. بیایید سر میز ؛ !!!" درست نفهمیده م ، کی صدای پسرم دورگه شد!!!
گاهی چشمانم را می بندم و صدای مادرم را که اسمم را صدا می کرد در ذهنم می سازم.
دلم برای صداها ، تنگ شده است.تارهای صوتی هم دارند یخ می زنند مثل نگاهها ، مثل دستهای سرد دور از هم ، مثل آدم های یخی نِتی ...
کمی هم به دیدن هم برویم.کمی هم با هم حرف بزنیم. لطفا؛