شازده کوچولو رفت و باز به گل های سرخ نگاه کرد. به آنها گفت: شما هیچ به گل من نمی مانید. شما هنوز چیزی نشده اید. کسی شما را اهلی نکرده است و شما نیز کسی را اهلی نکرده اید شما مثل روزهای اول روباه من هستید. او آن وقت روباهی بود مثل صدها هزار روباه دیگر، اما من او را با خود دوست کردم. او حالا در دنیا بی همتاست.

و گل های سرخ سخت رنجیدند. شازده کوچولو دوباره گفت: شما زیبایید ولی درونتان خالی است. به خاطر شما نمی توان مرد. البته گل سرخ من در نظر یک رهگذر عادی به شما می ماند ولی او به تنهایی از همه شما سر است چون من فقط به او آب داده ام. فقط او را در زیر حباب بلورین گذاشته ام. فقط او را پشت تجیر پناه داده ام، فقط کرم های او را کشته ام (بجز 2 یا 3 کرم که برای او پروانه شوند) چون فقط به شکوه و شکایت او، به خودستایی او و گاه نیز به سکوت او گوش داده ام زیرا او گل سرخ من است.

آنگاه پیش روباه برگشت و گفت: خداحافظ! روباه گفت: خداحافظ و اینک راز من که بسیار ساده است: بدان که جز با چشم دل نمی توان خوب دید، آنچه اصل است از دیده پنهان است.

شازده کوچولو برای این که به خاطر بسپارد گفت: آن چه اصل است از دیده پنهان است.

ـ آنچه به گل تو ارزش داده عمری است که تو به پای او صرف کرده ای.

شازده کوچولو برای این که به خاطر بسپارد تکرار کرد: عمری است که من به پای گل خود صرف کرده ام.

روباه گفت: آدم ها این حقیقت را فراموش کرده اند ولی تو نباید فراموش کنی. تو هر چه را اهلی کنی همیشه مسوول آن خواهی بود. تو مسوول گل خود هستی... .

شازده کوچولو برای این که به خاطر بسپارد تکرار کرد: من مسئول گل خود هستم... .