تکیه زدم به دیوار؛ خواستم بخوابم نشد. سیگار آتش زدم و گذاشتم گوشه ی لب هایم؛ خواستم بکشم باز هم نشد. با دو انگشت چشم هایم را فشردم و از ذهنم گذر کرد،
عادت می تواند انسان را بی چاره کند . من هم داشتم به حضور تو عادت می کردم، به بی خوابی، به غریبگی چشم هایم با خیابان و کوچه ها و خفه شدن پیش آدم ها و در نهایت به عشق. هر چند سابق فکر می کردم عاشق ها عادت نمی کنند.
بار آخر که می رفتی ، بوسه زدم بر گوشه پیشانی ات تا ردِ من در تنت باقی بماند و لبانم یادِ تورا در دفترِ ذهنم ثبت کنند .
تو اما می گریستی ، نمیدانم شاید با آن بوسه مخالف بودی یا با جدا افتادنمان.
اما من در میانِ غمِ تلمبار شده ی جانم برایت خوشحال بودم ، همین که برایت آرزو کنم آن اشک های باریده بر رویِ گونه ، بارِ بعد از ذوق روانه ی جاده ی گونه هایت شوند ، کافی بود .
عزیزِ سفر کرده ، زندگی را نمیشود دستِ کم گرفت ، اما آرزوهایش از خودش قوی تر هستند ، من برایت بر پیکرِ غم هایم خوشحالی نوشتم تا روزی ابر های سپیدِ خرسندی به جانت روانه شوند .
پس غم را زیاد در خانه دلت مهمان نکن ، بعد از چند روز روانه اش کن و خرمِ سبزِ شادی را روانه ی باغچه قلبت کن .
آرزوهایم برای مژه های خیسِ تو محقق خواهند شد