من ازت ناراحتم، ولی نمی تونم سرت داد بزنم، نمی تونم تو جمع بکشونمت کنار بگم این رفتارت داره اذیتم می کنه، نمی تونم ساعت ها بشینم باهات بحث کنم که آخرش با منت بگی آره حق با توعه؛ در عوضش یه قدم به عقب برمی گردم، در عوضش مثل قبل دوست ندارم، در عوضش صبوری می کنم و یه دفعه می بینی خیلی فاصله بینمونه و هیچ راهی برای
جبرانش نیست
بقول شاعر عالیقدر فروغ فرخزاد  می فرماید
«حس می کنم که عمرم را باخته ام... و خیلی کم تر از آن چه که باید بدانم، می دانم. شاید علتش این است که هرگز زندگی روشنی نداشته ام.»
ولی من هرجایی حس کردم از دست دادم و نابود شدم و اشتباه کردم، دلم فقط با اون جمله ی کیمیاگر شاعر عالیقدر می فرماید
«آنچه قسمت توست، از کنارت نخواهد گذشت.»
من تنهایی بزرگ شدم، تنهایی پای همه چی وایسادم، تنهایی زخمامو بستم و تنهایی دردامو تحمل کردم. اینا رو می گم که بدونی نه می شه منو تنها گذاشت، نه می شه از این تنهاتر کرد.
روزی به تلافی تمام قوی بودن ها جایی میانه مسیر، خواهم ایستاد و به همه آن چیزی که هست، اکتفا خواهم کرد.
روزی خودم را به یاد میارم  و به حرمت هیچ قوی بودنی؛ خستگی ام را کتمان نمیکنم ، اشتیاقم را هرگز  نمی بلعم ، بیش از توانم هیچ وقت در وجود کسی نمیگنجم
و خودم را برای تمام تلاش هایی که کردم، در آغوش خواهم کشید.
روزی اعتراف میکنم خسته ام، دیگه به خودم سخت نمیگیرم به دیواری تکیه خواهم زد، نفس راحتی خواهم کشید و نگران چیز دیگری نخواهم بود
اما تو برای همیشه در ضمیر تنهای من در نجوای سکوت ماندگارم خاموش میمانی ودوستت دارم