کسایی که خدا رو قبول ندارن، جوابمو بدن:
ماهِ کامل را دیده ای؟ آسمان آبی را چطور؟ از دید تو، هم ماه کامل و هم آسمان آبی، "پیدا" هستند.
اما نه آسمان آبی پیداست و نه ماه!!!! این خورشید است که پیداست. و آنچه که ماه از خود نمایشت میدهد، "پیدا بودنِ خورشید" است، نه "پیدا بودنِ خودِ ماه".
چون خورشید پیدا هست، ماه و آسمان آبی هم پیدا شده اند و توانسته اند "پیدا بودن" را از خودشان به بیننده نمایش بدهند. ولی
چه پیدا بودنی از خودشان نمایش میدهند؟ اول پیدا بودنِ خورشید را "که اصلیست" و در سطح بعدی، پیدا بودنِ خودشان که پیدا بودنی فرعیست.
پس پیدایِ پیداییِ ماه خورشید است.
پیدایِ پیداییِ آسمان آبی هم خورشید است.
و ماه و آسمان، پیدا بودنی مستقل از خورشید ندارند. هیچ پیدایی از خودشان ندارند.
اگر خورشید به "پیداکنندگی" ادامه ندهد، هم ماه پنهان و تاریک و ناپیدا می شود، هم آسمان آبی دیگر آسمان آبی نخواهد ماند.

همین مثال ساده را بین خالق و مخلوق جاری کن، موجودات از خودشان وجود مستقلی ندارند و هر لحظه دارند با وجودبخشیِ بخشندۀ وجود، به ما وجود داشتن را نمایش می دهند، ولی وجودِ چه؟ اول وجود خالق را نمایش می دهند (که موجود اصلی و مستقل و غیر وابسته هست) و بعد از آن موجود بودنِ فرعی و وابسته و غیر مستقل خودشان را نمایش میدهند.
پس هر جا هر وجودی را یافتی آینه ای را داری میبینی که وجودش از خودش نیست و فقط چون خالقش موجود است، توانسته به تو وجود داشتنی فرعی را نمایش بدهد.
همۀ جهان ها و همۀ آنچه در جهان هاست، پر از نشانه های وجود خداست و اساسا هستی، نمایش نامۀ اوست.
البته ما ارتباط نور مرئی خورشید و ماهو میبینیم و میدانیم و درک میکنیم که خورشید از خودش نور میتاباند و ماه آن را منعکس می کند، ولی اینکه چگونه نور وجود بین خالق و مخلوق جاریست، نامعلوم است.
ولی این نامعلومی نباید ما را به انکارش بکشاند، همان طور که کورمادرزاد نباید انکار ارتباطی که بین ماه و خورشید است را کند. و اگر هم انکار کرد، باز هم نور ماه از خورشید خواهد بود و خواهد ماند و کور فقط خودش را به ناآگاهی واداشته.
فقط موجوداییو میگیم "چون وجود داره، پس علت هم داره" که اولا وجودشون از خودشون نیست و وابسته هستن و دوما زمان دارن یعنی زمان برشون میگذره.
ولی خدا نه محدوده به زمان (یعنی بر خدا زمان نمیگذره و همیشگی هست) و نه در وجود داشتنش وابسته به چیز دیگه ایه.
سوما اگه خدا وجود داشته باشه حتی اگه هیچ کس اعتقادی بهش نداشته باشه باز هم وجود داره و کلا هرگز حقیقت نیازی به تأیید ماها نداره. اگه همه آدمای زمین با تمام قدرت حقیقتو انکار کنن و هزار تا دلیل هم بر علیهش بیارن، باز هم حقیقت همونی میمونه که بوده.
اصلا اگه همۀ آدمای زمین با هر اعتقادی که دارن بمیرن و بسوزن و هیچ و پوچ بشن، باز هم حقیقت حقیقته.