از پیرمردی پرسیدند
از  عمری که سپری کرده ای چه آموختی؟

جواب داد:
یاد گرفتم که  مظلوم حتما پیروز میشود
حتی اگر  سال ها در انتظارش بماند

یاد گرفتم که
تیرهای شبانه(دعاهای نیمه شب)
هرگز به خطا نمی روند

یاد گرفتم که زندگی
هر لحظه میتواند به پایان برسد
در حالیکه در اوج غفلت هستیم

یاد گرفتم که  مهربانی،خوش کلامی
یک چهره خندان و بخشش و سخاوت
بزرگترین دارایی انسان است

یاد گرفتم که ثروتمندترین فرد جهان
کسی است که سلامتی و امنیت دارد

یاد گرفتم هر کس سیر بکارد ریحان درو نمی کند

یاد گرفتم که زندگی  به پایان می رسد
اما نگرانی و مشکلات پایانی ندارند

یاد گرفتم هر کس که از مردم می خواهد
حرف هایش را بشنوند
ابتدا  باید خودش حرف دیگران را بشنود

یاد گرفتم که مسافرت با مردم
دقیق ترین میکروسکوپی است که
حقیقت درونی آن ها را برایت آشکار میکند

یاد گرفتم هر کس که خیلی فلسفه بافی میکند
و زیاد من من میکند، از درون پوچ است

یاد گرفتم آن کس که معدن درونش
از طلا باشد، همیشه طلا می ماند
و آنکس که درونش از آهن باشد هر لحظه تغییر می کند و دگرگون میشود یاد گرفتم که همه آنهایی که در گورستان دفن شده اند سرشان شلوغ بود و قرارهایی داشتند و در نیتشان چیزهای زیادی نهفته بود اما هرگز به آن نرسیدند یاد گرفتم که ما هر شب تخت را مرتب و اتاق را خنک می کنیم تا از مرگ کوچک مان(خواب) لذت ببریم اما آیا اعمالمان را مرتب کرده ایم؟ و قبرهایمان را با طاعت خنک کرده ایم تا از مرگ حقیقی مان لذت ببریم یکی از عارفان می گوید: من از کار بیشتر مردم تعجب می کنم که از بعضی غذاها پرهیز می کنند تا مریض نشوند اما از گناهان دوری نمی کنند تا از سختی های روز قیامت در امان باشند ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎