هوای آسایشگاه هر روز سردتر میشه و من بی حوصله تر
شجریان و چای و سیگار این روزا رو دور تکرار تو این اتاق در جریانه
تکرار، تکراری ترین اتفاق این آسایشگاست!
هر روزِ اینجا شبیه دیروز...
جمشید نسخه از ته کشیدن پاییزو من نامیزونمو ناکوک...
این روزا هرچی بیشتر حواسم و پرت میکنم، بیشتر جمع میشه...
این روزا شبا گیج خوابم، اما خوابم نمیبره
صبحا بیدارم، اما خوابم میاد
فکر وخیال حوصلمو سر میبره و نمی تونم بی فکروخیال بمونم
حس حرف زدن ندارم و پرت وپلا میگم
این روزا بیشتر از هروقت دیگه ای از کسی خوشم نمیاد ، حتی دل ودماغ خودمم ندارم
این روزا زیادی زیادیم... زندگی به تنم زار می زنه!
بدقواره و بی ریخت عین مترسک موندم تو باغ خشکیده ی زندگیم به امید بهتر شدن، ولی بهتر نمیشم، خودم می دونم دیگه خوب شدنی نیستم...
حکایتم، حکایت باغبونیِ که می دونه سرما زده به باغش و درختاشو از ریشه خشکونده.
جمشید رو به روی شیشه ی پنجره وایستاده سیگار دود می کنه و چشم دوخته به برفی که نرم نرم رو محوطه خاکستری آسایشگاه می شینه
همونجور چپیده زیرپتو روبهش میگم: به چی فکر می کنی یه ساعته موندی اونجا؟
همونطور پشت بمن میگه: اینم از پاییز، تموم شد!
سرتکون میدم و میگم: واسه همین غمبرک زدی؟
شونه بالا میندازه و جواب میده: دلم قد همین یه دقیقه بیشترِ ته پاییز برگشتن به گذشته می خواد ...
ازش می پرسم برگردی که چی بشه؟
سیگار ته کشیدش و میندازه زیر پا، دست راستشو میزاره رو دیوار سر روش می زاره و میگه: که یادم بیاد زندگی قبل دلبر چه شکلی بود، چی شد که دلمون سرُید پا دلبرو کارمون کشید به دیوونگی و اینجا ...!
من باز میگم: خب بعدش چی؟
کلافه جواب میده: چمیدونم، اصولِ دین می پرسی ...
می خندم و میگم: جمشید دلم می خواد برم بشینم وسط حیاط آسایشگاه روم برف بباره یخ بزنم، صبح هوا آفتابی شه آب شم برم، بعد همه بگن دیوونه با پاییز رفت، با اومدن زمستون رفت، رفت و با برف سال بعدم برنمی گرده، دیگه برنمی گرده ...
جمشید چشم از برف می گیره و برمی گرده سمت من و جواب میده: مام یه روز می ریم، بی حرف، بی صدا ولی کاش رفتنمون عینِ رفتن پاییز باشه که همه جشن بگیرنش!