کفشاشو جفت کردم و گفتم
کمکت کنم بپوشی؟؟
گفت نه راحته پوشیدنش
بغلش کردم
ی جوری بوش کردم
که تا همیشه عطر تنش توی وجودم بمونه
بغض کرده بودم
نمیتونستم چیزی بگم
صدای زنگ در اومد
آژانس بود
خم شدم تا ساکشو بردارم
دستگیره ساکو گرفتم
دستشو گذاشت رو دستم
نزاشت بلندش کنم
بهش نگاه کردم
اونم زل زد تو چشمام
گفت نه...
نمیخام پایین بیای
دکمه آسانسور رو زد
منتظر شد تا آسانسور برسه
شماره انداز عین ی تایمر داشت میشمورد
از 18 تا 10 و رسید به طبقه ما
درو باز کرد و سوار آسانسور شد
از 10 تا G
انگار داشت بهم میفهموند که دیگه وقتش رسیده بود
نداشتنش سخت بود
اما رسیدم
هم من
هم اون
به ساعت جداییمون
به لحظه ای که هیچوقت فکر نمیکردم برسه
اما دیگه باورم شده بود که ندارمش
باورم شده بود
این دوستی ساده
به نقطه پایان رسیده بود
فکر میکردم شاید این داشتنش ابدی باشه
اما
مثل قبل
تو ی کشور غریب تنها شده بودم
بهم گفته بود که اگه ی روزی درسش تموم بشه باید برگرده
و حالا مدرک دکتراشو گرفته بود و راهی خونه ش میشد میدونستم چرا نزاشت تا پایین برم دل کندن براش سخت بود برای منم بدتر مطمئن بود اگه دور شدن ماشینو ببینم حتما چشمام خیس میشه و این تنها چیزی بود که بهم قول داده بودیم نبینیمش حالا رفته و من موندم و ی شهر ی خیابون ی نیمکت ی قهوه و ی تنهایی که هیچوقت ترکم نمیکنه..... هیچوقت.....