گفتم منیر خانوم،
پرتقال پوست کندم
برات، بیارم بزنی به بدن؟
گفت پرتقال ها دیگه مزه نداره مادر. بعد
ویلچرشو راه انداخت و رفت تو آفتاب.
از مرگ پسرش به بعد،
دیگه هیچی براش مزه نداره. یه پاکت سیگار
یواشکی گذاشتم تو جیب ژاکتش، گفتم کم بکش.
گفت اگه زیاد بکشم ممکنه زود بمیرم؟
خندید. خندیدم. ‎موقع خداحافظی
گفت هنوز تنهایی؟ زن نگرفتی؟
گفتم از من گذشته دیگه منیرخانوم، اصلا یا خودت یا هیشکی.
گفت عقل نداری. پیر میشی، میفتی یه گوشه،
گاهی یکی واسه ت سیگار میاره ولی یادش نمی مونه وینستون نمی کشی.
گفتم من سیگار نمی کشم خوشگله، طوری نیست.
گفت این شوخیات هم خنکه، مادرها می فهمن
وقتی بچه الکی میخنده.
گفتم هرکی یه جیره ای داره
دیگه رییس، سهم ما هم شد تماشا و نوشتن. آه کشید
و ویلچرشو راه انداخت و رفت ‎جلوی خیریه نشستم تو ایستگاه اتوبوس.
یادم افتاد اون روز صبح ماهیگیر
جزیره زنش رو بوسید و بغل کرد
و قایق رو انداخت تو آب و رفت.
زنش وایساد تو ساحل و نگاه کرد به رفتنش.
بعد با قدم های آهسته رفت.
یادم افتاد هزار ساله قبل از این که بزنم به دریا،  با کسی خداحافظی نکردم.
ماهی نگرفتم. غرق نشدم.
یادم افتاد هزار ساله کسی منتظرم نبوده. ‎این طوریه منیرخانوم.
هرکی یه قصه ای داره،
و کاش آدم بلد باشه تنهایی بره دریا و تنهایی
برگرده، همین..