آنتونی برجس 40 ساله بود که دکترها به وی گفتند یک سال دیگر بیشتر زنده نیست، زیرا توموری در مغز خود دارد.

وی بیشتر از خود نگران همسرش بود، که پس از وی چیزی برایش باقی نمی گذاشت.

آنتونی قبل از آن هرگز نویسنده ی حرفه ای نبود، اما در درون خود میل و کششی به داستان نویسی حس می کرد و می دانست که استعداد بالقوه ای در وی وجود دارد.

بنابراین تنها برای باقی گذاشتن حق الامتیاز نشر برای همسرش پشت میز تحریر نشست و شروع به تایپ کرد.

او حتی مطمئن نبود که آیا ناشری حاضر می شود داستان وی را چاپ کند یا نه؛ ولی می دانست که باید کاری انجام دهد.

در ژانویه 1960 وی گفت:
من فقط یک زمستان، بهار و تابستان دیگر را پشت سر خواهم گذاشت، و پاییز آینده همراه با برگ ریزان خواهم مرد.

در این یک سال، وی پنج داستان را به انتها رساند و یکی دیگر را تا نیمه نوشت.

بهره وری او در این یک سال برابر با بهره وری نصف عمر فورستر
(رمان نویس معروف انگلیسی) و دوبرابر سلینجر(نویسنده ی معاصر آمریکایی) بود.

اما آنتونی برجس نمرد!
وى 76 سال عمر کرد و طی این سال ها 70 کتاب نوشت.

مشهورترین کتاب وی پرتقال کوکی است.بدون سرطان شاید وی هیچ گاه نمی نوشت، هیچ گاه به چنین پیشرفتی نمی رسید.

بسیاری از ما نیز استعدادهایی پنهان داریم، مانند آن چه که در برجس بود و گاه منتظریم که یک وضع اضطراری بیرونی آن را بیدارکند.

اما بهتر است منتظر آن وضعیت اضطراری نشویم، و هم اکنون از خودمان بپرسیم که اگر من در وضعیت آنتونی برجس بودم، چه می کردم
چگونه زندگی روزمره ی خود را تغییر می دادم؟