🔴 زود قضاوت نکنیم!

✍خانم معلمی تعریف می کرد: در مدرسه ابتدایی بودم، مدتی بود تعدادی از بچه ها را برای یک سرود آماده می کردم. به نیت اینکه آخر سال مراسمی گرفته شود برایشان. روز مراسم بچه ها را آوردم و مرتبشان کردم پدر و مادرها هم دعوت بودند. موقع اجرای سرود ناگهان دختری از جمع جدا شد و بجای خواندن سرود شروع کرد به حرکت جلوی جمع. دست و پا تکان می داد و خودش رو عقب جلو می کرد و حرکات عجیبی انجام می داد. بچه ها هم سرود را می خواندند و ریز می خندیدند، کمی مانده بود بخاطر خنده شان هرچه ریسیده بودم پنبه شود. با خود گفتم چرا این بچه این کار رو می کنه، چرا شرم نمی کنه از رفتارش؟ این که قبلش بچه زرنگ و عاقلی بود!!رفتم روبرویش، بهش اشاراتی کردم، هیچی نمی فهمید به قدری عصبانی ام کرده بود که آب دهانم را نمی توانستم قورت دهم. خونسردی خود را حفظ کردم، آرام رفتم سراغش و دستش را گرفتم، خودش را از دستم رها کرد و رفت آن طرف تر و دوباره شروع کرد! فضا پر از خنده حاضران شده بود. مدیر هم رنگش عوض شده بود، از عصبانیت و شرم عرق هایش سرازیر بود. از صندلیش بلند شد و آمد کنارم، سرش را نزدیک کرد و گفت: فقط این مراسم تمام شود، ببین با این بچه چکار کنم؟ اخراجش می کنم. مادر این دختر هم که نزدیک من بود بسیار پرشور می خندید و کف می زد، دخترک هم با تشویق مادر گرمتر از پیش شده بود. همین که سرود تمام شد پریدم بالای سن و بازوی بچه را گرفتم و گفتم: چرا اینجوری کردی؟! چرا با رفقایت سرود را نخواندی؟! دخترک جواب داد: آخر مادرم اینجاست، برای مادرم این کار را می کردم!! گفتم آخر ندید بَدید همه مثل تو مادر یا پدرشان اینجاست، چرا آنها اینچنین نمی کنند و خود را لوس نمی کنند؟! خواستم بکشمش پایین که گفت: خانم معلّم صبر کنید بذارید مادرم متوجه نشه، خودم توضیح می دم؛ مادر من مثل بقیه مادرها نیست، مادر من "کرولال" است، چیزی نمی شنود و من با آن حرکاتم شادی و کلمات زیبای سرود را برایش ترجمه می کردم. تا او هم مثل بقیه مادران این شادی را حس کند! این کار من رقص و پایکوبی نبود، این زبان اشاره است، زبان کرولال هاست همین که این حرف ها را زد انگار مرا برق گرفت، دست خودم نبود با صدای بلند گریستم، و دختر را محکم بغل کردم!! آفرین دخترم! فضای مراسم پر شد از پچ پچ و درگوشی حرف زدن و... تا اینکه همه موضوع را فهمیدند،، نه تنها من که هرکس آنجا بود از اولیا و معلمان همه را گریاند!! از همه جالبتر اینکه مدیر آمد و عنوان دانش آموز نمونه را به او عطا کرد!!! با مادرش دست همدیگر را گرفتند و رفتند، گاهی جلوتر از مادرش می رفت و برای مادرش جست و خیز می کرد تا مادرش را شاد کند.