عصر امروز
خیالت مهمان خانه شد

آرام آمدی
مثل آخرین پرتو آفتاب
که روی دیوارهای یک خانه قدیمی
دست می کشد
پیش از آنکه شب برسد

تُنگ دلم را
به آغوش کشیدی
ماهی بی قرار وجودم را
برای لحظه ای
از هراس نبودنت رها کردی

گونه های تب دارم را
در حوض اشک شستی
اشک هایی که مدت هاست
نام تو را
در خود پنهان کرده اند

آمدی
بالای خانه نشاندَمت
همان جا که همیشه
جای خالی تو بود

چای دارچین دم کردم
آبنبات هل دار آوردم
کمی سوهان قم

و فنجان ها را
با دستانی لرزان چیدم
فنجان هایی که نمی دانستند
قرار است میزبان یک خیال باشند

گل های روی فنجان
در نگاهت جان گرفتند
و من تازه فهمیدم
گاهی یک ظرف کوچک بی جان
می تواند بیشتر از آدم ها
دلتنگ شود چه کسی باور می کرد روزی برسد که فنجان هم برای بوسه های کسی لبه هایش را چشم به راه بگذارد... محو نگاهت بودم دلم شبیه ماهی ای که از آب آرام حوض به تشت آب جوش افتاده باشد میان ماندن و سوختن بی تابی می کرد آه می کشیدم نه برای نبودنت برای اینکه بودنت را نمی شد لمس کرد در این فاصله چقدر آغوش کشیدنت دور بود چقدر دست هایم به سمت تو رفتند و تنها هوای سرد اتاق را برگرداندند خانه با سکوت تو شکست دیوارها صدای رفتنت را حفظ کردند پرده ها را به جای باد غم تکان داد و چراغ ها تمام شب را برای کسی روشن ماندند که هرگز نرسید روی دیوار تابلوی شعرم آرام لرزید انگار کلمات هم دلتنگ شده بودند حالا تو در تمام خانه پخش شده ای در عطر دارچین در گرمای فنجان در صدای آرام باران پشت پنجره اما میان من و تو فاصله ای ست که هیچ دستی نمی تواند آن را بردارد فاصله یک آغوش نرسیده یک بوسه ناتمام و قلبی که هنوز برای آمدنت در را باز گذاشته است