آن شب
باد
هیچ عجله ای نداشت
آرام
دور کلبه می چرخید
انگار
مطمئن بود
کسی
از این خانه
دفاع نخواهد کرد
تو گفته بودی
اگر طوفان رسید
در را
میخ می کنی
گفته بودی
هیچ بادی
توان کندن
ریشه های یک خانه را ندارد
و من
چه ساده
به قول ها
اعتماد کرده بودم
تمام شب
پشتم را
به همان در چوبی
تکیه دادم
فکر می کردم
آن سوی در
شانه های تو
ایستاده اند
صبح که شد
نه باد
پیروز شده بود
نه باران
این تو بودی
که پیش از طوفان
از خانه رفته بودی
در
از بیرون باز نشده بود
از درون
رها شده بود و هیچ ویرانه ای غم انگیزتر از خانه ای نیست که صاحبش پیش از فرو ریختن سقف ترکش کرده باشد حالا هر باران از کنار این کلبه آهسته عبور می کند انگار برای قول هایی که زیر این سقف دفن شده اند فاتحه می خواند... می گویند چرا هنوز کنار این خرابه نشسته ای چه می دانند بعضی خانه ها با آجر ویران نمی شوند با اعتماد فرومی ریزند و بعضی آدم ها دیوارها را نمی شکنند فقط میخ آخر را هرگز بر در نمی کوبند و سال ها بعد شاید از کنار کلبه ای بگذری که دیگر سقفی ندارد شاید حتی مرا به خاطر نیاوری اما اگر باد بوی چوب خیس را به یادت آورد لحظه ای به در نیمه باز آن خانه نگاه کن همان جا قولی مانده که صاحبش زودتر از طوفان رفت و من هنوز کلید زنگ زده ی این کلبه را در مشت می فشارم نه برای آنکه در را باز کنم برای آنکه فراموش نکنم روزی کسی در همین خانه قول داده بود تا آخرین طوفان بماند...