سلام کاربران عزیز سایت ددی. امیدوارم احوال همگی تون خوش باشد. داستان بنویسم براتون. اندکی گفت و گو کنید.

پسری نوشته بود:《دوستم از یه دختر خیلی خوشش می اومد. دختره همکارمون بود. خیلی خوش اخلاق بود، اخلاق گرمی داشت؛ از اون دخترای خوش رویی که به روی آدم می خندن و ترش رو نیستن. ذاتش خوبه!

می گفت: دوستم همش دختره رو تحویل می گرفت، به علایقش توجه داشت. مثلا می دونست هر روز فلان روزنامه رو می خره؛ بعضی وقتا این دوستم براش روزنامه می خرید. دختره هم از خداش بود.

مدتی گذشت. دوستم واقعا عاشق دختره شد. به دوستم گفتم: «این دخترخانم اخلاقش ذاتا با همه همین جوریه؛ خوش برخورد و مهربونه. اگه هدیه ت رو قبول می کنه، به خاطر علاقه به تو نیستا.»

می گفت: دوستم قبول نکرد و توهم داشت که دختره هم بهش علاقه داره.
گذشت. دختره ازدواج کرد. الان از اون زمان 13 سال می گذره و هنوز دوستم در فکر اون دختره ست و ازدواج نمی کنه.》
داستان عحیبیه! مگه نه؟!
وقتی کسی شروع می کند به انجام هدیه دادنِ جدی، اینجا دیگر بحث «ذاتِ خوب» نیست، بلکه بحث «ارسال سیگنال» هست. اگر طرف مقابل این سیگنال را دریافت و بدون پرسش هدیه رو «دو دستی» قبول کنه، در واقع دارد به طرف مقابل «اجازه ی پیشروی» می دهد. حتی مهربانی هم باید باتعادل همراه باشه و گرنه این داستانا به شکلی متفاوت در هر جایی ممکنه تکرار بشه!