دیگه خسته شده بودم از بس تو دلم هزار جور فکر و خیال چرخیده بود؛ کیفمو برداشتم و رفتم پیش مشاور مدرسه مون. مشاورمون یه خانمِ خیلی باحال و کاربلد بود. نشستم روبه روش و گفتم: 《خانم! یه پسری تو فضای مجازی اومده دایرکتم، پیام داده بیا خواهر و برادر باشیم، تازه کلی هم پزِ تحصیلاتش رو داده! حالا من چیکار کنم؟》

خانم مشاور یه نگاهی بهم کرد و پرسید: 《تو خودت برادر داری؟》

گفتم: 《بله خانم، دارم.》

پرسید: 《رابطه ت با برادرت که محرمته چطوره؟》

گفتم: 《خیلی خوب! اصلا گاهی دستمو می گیره می بَرَتم سینما، برام گل با گلدون کوچیک می خره. عیدها همدیگر رو بغل می کنیم، روبوسی می کنیم و تبریک می گیم. تولدم هیچ وقت یادش نمی ره و برام کادو می خره. گاهی می شینیم با هم دردل می کنیم و انقدر باهام مهربون و رفیقه که نگو. حتی اولش می خواستم به همین برادرم بگم، ولی گفتم شاید ناراحت بشه…》

مشاور یه لبخندی زد و گفت: 《پیام اون پسر دروغگو رو همین الان پاک کن و اصلا جوابش رو نده. این آدم دنبال دوست دختره تا باهاش وقت بگذرونه. دو تا نامحرم هیچ وقت، تحت هیچ شرایطی نمی تونن مثل خواهر و برادر محرم باشن! فهمیدن ش مدرک دانشگاهی نمی خواد، یه امر کاملا بدیهیه!》

با ترس گفتم: 《وای خانم… دوست دختر؟! خاک به سرم، من اصلا اهل این حرفا نیستم!🫣》

خانم مشاور خندید و گفت: 《از چه نوعیه خاک به سرت؟!》 بعدم با خنده ادامه داد: 《خاک روی سرت که می خوای بشه به سرت! رُس خوبه؟ ☺️》

مشاور خیلی باحال حرف می زد! دیدم راست می گه؛ چرا باید خاک به سرم بشه؟ خاک به سرِ همون پسره دروغگو! 😐

آخر سر هم بهم گفت: 《توی فضای مجازی هیچ کس رو به حریم خصوصیت راه نده، ارتباطاتت رو فقط در حد همین نوشته های مجازیت نگه دار و هر چیزی رو ننویس تا کسی به بهانه ی نوشته هات، به خودش اجازه نده پاش رو بذاره توی حریمت.》

این متن رو دیدم توی فضای مجازی. البته نثرش رو تغییر دادم و جزئیاتی رو ازش حذف کردم . خیلی طولانی بود. ولی واقعیه اصل داستان. وقتی متن رو می خوندم توی دلم به دخترِ هزاران، هزارآفرین می گفتم! :))))